กระผมมีโอกาสหนีไปดูTravis Lives in Bangkokมาครับ
โอ้วพระเจ้ายอด มันจอร์จมาก มากกก คุ้มค่ากับการไปดูเป็นที่ยิ่ง
งานนี้กระผมมีเพื่อนจากpublisherอื่นไปด้วยทั้ง Cambridge ,Oxford,Mcgraw-Hillและ TKO Comics) แต่อยู่กันคนละมุม เพราะต่างคนต่างต้องการพื้นที่ดิ้นส่วนตัว
สรุปงานนี้กระผมเลยปล่อยแก่ หลังจากไปยืนถั่วงาในครึ่งแรก
เพราะไม่รู้จัก Simple Plan ยืนดิ้นยืนโดดดำน้ำอยู่จนหมดช่วงsimple plan
เพราะเอามันส์คุ้มค่าตั๋ว ทั้งที่จริงๆSPเล่นสดดีมากครับ entertainคนดูได้ดี
แต่กระผมรู้จักแค่ Shut up กับ your love is a lieอยู่สองเพลงครับ
ที่เหลือผมเลยเน้นโดดเอาจนส้นรองเท้าแทบสึก
พอหมดช่วงSimple Plan กระผมก็มีโอกาสได้นั่งพักดมยาดมสักครู่

ในตอนแรกกระผมแอบใจเสียเพราะคนน้อยอย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย
แถมตอนเดินเข้าไปนั้นกระผมรู้สึกได้ว่าเค้าใช้พื้นที่แสดงแค่ครึ่งเดียวของฮอลล์เท่านั้น
ในขณะที่ตอน Oasis, Robbie, Coldply นั้น ใช้พื้นที่เต็มๆ

ระหว่างรอเค้าทำsoundcheckให้ทราวิส กระผมก็ใช้เวลาแกะจอกแหนออกจากตัว
หลังจากที่ดำน้ำบุ๋งตอน SPโชว์มาอย่างยาวนานจึงนั่งพักเอาแรง
รวมทั้งแอบเมื่อยขาเล็กน้อยเพราะดันลืมเปลี่ยนรองเท้า
ตอนเช้ากระผมอุตส่าห์แบกรองเท้าผ้าใบไปเยี่ยมลูกค้า
แต่ดันลืมใส่ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า Charle and Keith 3นิ้วของกระผมเลยพ่นพิษใส่
มันไม่ได้กัดครับพี่น้องครับ แต่มันเมื่อยมากครับ
เพราะกระผมโดดซะจนคิดว่าเลิกงานอาจต้องหาแอนลีนมากินกันเข้าสู่ภาวะกระดูกพรุนก่อนวัยอันควรเสียแล้ว

ระหว่างนั่งรอก็เริ่มเห็นได้ชัดว่ามีคนส่วนใหญ่มารอดูเฉพาะTravis อย่างเดียวก็เยอะ
ฮอลล์เริ่มแน่น คนเริ่มทยอยเข้ามา กระผมเริ่มกรี้ด เพราะอดอยากปากแห้งจากวงดีๆแบบนี้มานาน
แม้ว่าช่วงแรกๆของโชว์กระผมจะรู้สึกว่าเสียงมันบี้มาก ผิดกับช่วงของSP
กระผมแอบทำหน้าเหรอหรา ตามเสียงที่วิ่งไปชนตรงนู้นทีตรงนี้ที
และแล้วกระผมก็รู้ตัวว่ากระผมไม่ได้หูฝาด เพราะพี่อั๋นก็รู้สึกแบบเดียวกัน
2-3เพลงผ่านไปกระผมเริ่มรู้สึกดีขึ้น มันส์ขึ้น เหมือนอัตราการเร่งของเครื่องยนต์
รองเท้าน่ะกระผมถอดทิ้งตั้งแต่ช่วงพักครึ่งแล้วครับ
ค่อยโดดและดีดดิ้นมันส์หน่อย

ฟรานและทุกคนในวงน่ารักมาก ร้องไปยิ้มไป
กระผมก็ร้องตาม และยิ้มไปด้วย
เต็มอิ่มกับคอนเสริต์นี้จริงๆ
จังหวะหยุดในช่วงCloserที่ทั้งฮอลล์ช่วยกันร้อง
Closer, Closer...Lean on me now..Lean on me now
ขนลุกซู่เลย เสียดายกระผมดันยืนอยู่ข้างหลังคนเดียวหาคนLean on ไม่ได้
จะหันไปยิ้มกับคนข้างๆก็เจอะคุณป้าวัยดึกก็เกรงว่าเดี๋ยวแกจะตกใจ
เลยต้องหันไปlean on กำแพงแทน ได้อารมณ์ไปอีกแบบครับ

ในช่วงEncore ทราวิสกลับมาด้วย Flower in the window
เพลงที่กระผมรักมากที่สุดเพลงหนึ่ง ภาพที่ประใจก็คือ
ฟรานร้อง ดอดจี้ดีดกีตาร์ แอนดี้จับคอร์ต น่ารักที่สุดและยังตรึงตราจนถึงขณะนี้
จริงๆกระผมเห็นภาพนี้แล้วใน you tube แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นสดๆกับตาตัวเอง
และเมื่อเพลงสุดท้ายขึ้น แน่นอนครับมันคือ Why does it always rain me?
กระผมก็แหกปากสุดตีน และโดดPoka กันสุดใจส่งท้าย
จบคอนเสริ์ตคราวนี้ กระผมถึงได้รู้ว่าสังขารกระผมมันบ่ายแล้วจริงๆ
เพราะยืนหอบอยู่หลายอึดใจ จนต้องตะกายหาน้ำมาดื่ม
แต่ก็ยังไม่วายไปหาซื้อซีดีมาแทนที่เทปชุดเก่าที่กระผมมี

ผ่านมาสองวันแล้วครับสำหรับคอนเสิร์ตครั้งนี้
แต่เครื่องเล่นซีดีในหัวของกระผมก็ยังไม่หยุดเล่นเพลงของTravis เลย
Why does it always rain on me?
or it's because I lied when I was 17.

Well, It's really rain on me when I am 29.
Please come back to me, Travis.


เครดิตภาพ-hiro_sang จากห้องเฉลิมกรุง พันทิพ

ในบางช่วงที่รู้สึกว่าชีวิตมืดหม่น
อยากจะร้องกรี้ดดังๆ
หรือว่าเบื่อมนุษย์ ขี้เกียจพูด ขี้เกียจมีปฏิสัมพันธ์กับชาวบ้าน

เครื่องเล่นแผ่นเสียงในสมองมักจะเล่นเพลงๆหนึ่ง
จากวงดนตรีที่ฉันชอบออกมาสั่งการให้สมองผ่อนคลายเสมอ
และก็แปลกนะ มันมักจะได้ผลทุกที

อย่างน้อยก็เหมือนน้ำเย็นๆที่ราดรดลงมาที่ต้นกล้าของดอกไม้

หรือแม้กระทั่งบางทีตกอยู่ในสถานการณ์คับขับทางด้านหน้าที่การงาน
หลุด adoption ยอดค้ำคอ หนังสือว่ายน้ำมาเมืองไทยไม่ทัน และอีกร้อยแปดปัญหา
ก็ได้เพลงนี้ละมาแก้ปวดหัว  ไม่ได้มาแก้ปัญหาหรอก
แต่ก็ช่วยแก้เครียดได้กระจึ๋งนึง

 

ฉันเป็นคนที่ชอบฟังเพลง และก็ออกจะมั่นใจ
ว่าคงไม่มีใครไม่ชอบฟังเพลงหรอกนะ
อย่างที่พระราชนิพนธ์ของล้นเกล้ารัชกาลที่6 กล่าวไว้ว่า
"ชนใดไม่มีดนตรีกาล ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก"

บางคนฟังเพลงโดยปล่อยให้ท่วงทำนองขัดกล่อมจิตใจ

แต่ส่วนตัว ฉันนิยมฟังทั้งดนตรี และคำร้อง
ไม่ว่าจะเป็นภาษาไทยหรือภาษาต่างประเทศ
ถ้าเป็นภาษาที่ฟังออกก็จะตั้งใจฟัง
เพราะมันจะยิ่งทำให้เพลงนั้นไพเราะมากยิ่งขึ้น

 

ช่วงนี้จะว่าไปมันก็ไม่เชิงหดหู่
ไม่ได้เศร้าสร้อย ไม่ได้อยู่ในช่วงเบื่อมนุษย์
อ้อ อาจจะมีรายการสมเพชมนุษย์บางจำพวกบ้าง
เพราะอย่างที่เคยพล่ามๆไป ฉันก็เป็นเช่นมนุษย์ทั่วไป
ยังมีจิต โลภ โกรธ หลง เป็นธรรมดา

แม้ว่าตอนนี้พยายามจะศึกษาการวิปัสนากรรมฐาน
ไม่ใช่จะเป็นการไปฝึกเข้าป่านั่งสมาธิอะไรหรอก

แค่ฝึก"รู้"

 

โกรธก็รู้ว่าโกรธ

โลภก็รู้ว่าโลภ

หลงก็รู้ตัวว่าหลง

 

ไม่ใช่ไปห้ามโกรธ ห้ามโลภ ห้ามหลง หรอก

แค่เป็นการฝึก"รู้"ว่าจิตของตัวเองมันเป็นอย่างไรอยู่

 

โกรธครั้งล่าสุด เมื่อรู้ตัวว่าโกรธ
โอ้โห รู้สึกตัวเลยว่ามันแล่นขึ้นมาในใจเป็นริ้วๆ
เป็นระลอกๆ แล้วพอรับรู้ว่าเออ นี่ฉันกำลังโกรธนะ
มันก็เริ่มเบาบางลง

 

ถึงแม้ว่าบางทีเมื่อได้ทบทวนว่าโกรธอะไร โกรธใครอยู่
แล้วความโกรธมันจะแล่นกลับมาเป็นระลอกๆ
ให้ความรู้สึกเหมือนกระแสคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งไม่มีผิด

แล้วมันก็นึกขำตัวเอง
เออนะ โกรธแล้วจะไปโต้ตอบก็ใช่ที่

ไอ้การโต้ตอบก็เป็นเรื่องของอัตตาด้วยใช่มั้ย?
ตัวกู ของกู ศักดิ์ศรีกู กูยอมไม่ได้

แล้วในอนาคตล่ะ?
เมื่อเราตายไป ตัวกู ยังใช่ของกูรึเปล่า?
ของกู ..ไม่ว่าจะคนหรือจะเป็นสิ่งของ ..เอาติดตัวไปด้วยได้หรือ
ศักดิ์ศรียื่งไม่ต้องพูดถึงเข้าไปใหญ่
เพราะในเมื่อรูปธรรมยังเอาไปไม่ได้
แล้วนามธรรมจะเอาไปได้เหรอคะ

 

เขียนมาถึงตรงนี้หลายคนอาจงง
แล้วไอ้เพลงที่มันเล่นวนเวียนอยู่ในหัวฉันตอนนี้คือเพลงอะไรละ
ถูกแล้วค่ะ Amazing ของAerosmith ค่ะ

เพลงที่สำหรับฉันแล้วทุกบรรทัดเป็นสัจธรรมหมดเลย

 

I kept the right ones out
And let the wrong ones in
Had an angel of mercy to see me through all my sins
There were times in my life
When I was goin' insane
Tryin' to walk through
The pain
When I lost my grip
And I hit the floor
Yeah,I thought I could leave but couldn't get out the door
I was so sick and tired
Of livin' a lie
I was wishin that I
Would die

[Chorus:]
It's Amazing
With the blink of an eye you finally see the light
It's Amazing
When the moment arrives that you know you'll be alright
It's Amazing
And I'm sayin' a prayer for the desperate hearts tonight

That one last shot's a Permanent Vacation
And how high can you fly with broken wings?
Life's a journey not a destination
And I just can't tell just what tomorrow brings

You have to learn to crawl
Before you learn to walk
But I just couldn't listen to all that righteous talk, oh yeah
I was out on the street,
Just tryin' to survive
Scratchin' to stay
Alive
[Chorus]

Desperate hearts, desperate hearts

 

  

 

 

วันก่อนขณะที่ฉันกำลังนั่งอ่านหนังสือเพลินๆ
สายตาก็ละจากหนังสือเล่มโปรดไปที่ทีวีที่คุณฝาชีเปิดทิ้งไว้
(เปิดไว้แล้วไม่ดู เปิดทำไมวะคะ? มันรบกวนสมาธิรู้มั้ย?)

มันคือโฆษณาบัตรเครดิตของ HSBC
เป็นพ่อลูกคู่หนึ่ง เดินเข้าไปที่ร้านกีตาร์ด้วยกัน
คุณลูกชี้ชวนให้พ่อดูกีตาร์ไฟฟ้า
ส่วนคุณพ่อกลับให้ความคิดเห็นว่าชอบรุ่นคลาสสิคมากกว่า

จากนั้นสองพ่อลูกก็จัดแจงต่อสายเข้าตู้แอมป์
ตั้งเสาเอก เอ้ยตั้งสายกีตาร์ ลองเสียงกันอย่างเมามัน

แรกเริ่มก็มีการโซโล่อวดกันพ่อลูกเป็นระยะๆ
แต่จากนั้นเสียงกีตาร์ที่ตอนแรกดูต่างกันคนละขั้ว
กลับผสมกลมกลืนเข้ากันได้เป็นอย่างดี
แล้วพ่อลูกคู่นั้นก็หันมายิ้มให้กันที่มุมปาก
และซื้อกีตาร์คนละตัวด้วยบัตรเครดิตประตูน้ำ เอ้ย พลาตินั่ม
ก่อนจะจูงมือกันหิ้วกีตาร์คนละข้างเดินออกจากร้านไป

พอจบโฆษณาชุดนี้ ฉันอดยิ้มที่มุมปากไม่ได้
เท่จังเลย ทั้งคุณพ่อและคุณลูก
ตัวฉันเองความรู้ทางด้านดนตรีเท่ากับศูนย์
ทั้งๆที่มีพี่ชายเล่นกีตาร์เก่งพอประมาณ
แต่ตัวเองกลับไม่ได้เรื่องเลยสักนิด ฮ่า!

เคยเรียนขิมก็ไม่รอด
นึกอยากเรียนเปียโน ก็ขี้เกียจตื่นเช้า
สรุปเลยขอเป็นนักฟังดนตรีที่ดีที่กว่า

ฉันชอบเพลงไทย
ในขณะที่ฉันก็ฟังเพลงฝรั่ง
และฉันก็หลงรักในเสียงดนตรี

และฉันเชื่อว่า เมื่อแล้วแต่โตขึ้น

สิ่งนี้ละที่จะเป็นหนึ่งในหลายๆสิ่งที่เราแม่ลูกจะได้ทำด้วยกัน

 

 

แน่นอน...