หายหัวหายเฮดไปจนงงตัวเอง
อยากจะเขียนแต่ก็ไม่มีเวลามั่ง หาเวลาไม่ได้
ทั้งๆที่ช่วงนี้มีเรื่องยุ่งเรื่องวุ่นเข้ามาในชีวิตเยอะเหลือเกิน

เริ่มจากอันไหนก่อนดี?
เอาเป็นเรื่องคุณป้าสุดที่รักก่อนดีกว่า
อาทิตย์ก่อนช่วงหยุดยาวฉันขับรถหมายจะพาหลานไปให้เล่นเสียหน่อย
อีกสองเลี้ยวถึงหน้าบ้านแล้วดเอะใจนิดนึงโทรไปหา
ได้ความว่าขณะนี้ขบวนสามแม่ครัวอยู่โคราช
กำลังออนทริปไปอุบล เพราะหยี่โกวจะไปหาหมอที่เป็นญาติคนหนึ่ง
ให้แกช่วยตรวจเรื่องการผ่าตัดเพื่อหา second opinion
ฉันก็รับทราบแล้วก็โทรไปรายงานคุณน้อง

อีกสองวันต่อมาขณะกำลังใช้แรงงานทาสในวันหยุดอยู่ที่ออฟฟิศ
ตั่วโกวโทรมาก่อนจะขับรถออกจากออฟฟิศ
เล่าความว่า ตอนนี้ตั่วโกวอยู่รพ.อุบลรักษ์  ธนบุรี
เพิ่งผ่าตัดเสร็จกำลังพักฟื้น พอดีเห็นหยี่โกวหาเลยหาด้วย
หมอบอกจะผ่ามั้ยแป้ปเดียวเอง แกก็เลยตกลงเพราะเห็นมันแป๊ปเดียว
ผ่ากระดูกสันหลังนะเฟร้ย ไม่ใช่หกล้มเข่าแตก!!!!
ประโยคหลังเล่นเอาฉันเบรคหัวเกือบทิ่ม

ได้ข่าวว่าขาไปเนี่ยบอกมาว่าจะไปเป็นเพื่อนหยี่โกว
ไหงได้เป็นคนผ่าซะเอง แถมตอนนี้อยู่รพ.คนเดียวอีก
ฟังแล้วโกรธปรี๊ดดดด จนต้องต่อสายตรงไปกรี้ดที่ลอนดอน
เฮ้ยนี่มันอะไรกั๊นนนนนน

สองพี่น้องร่วมด้วยช่วยกันกรี้ด
วันรุ่งขึ้นฉันพยายามหาไฟลท์ไปอุบลหลังจากเช็คกับนางพยาบาลที่นั่น
เรื่องอาการและผลการผ่าตัดในเบื้องต้น
(ขอโทษพยาบาลด้วยนะคะ เจอฉันวีนแตกเข้าไป^^")
ยังนะ ยังไม่สุดทีเด็ดยังมีหลังจากนี้
พอวันรุ่งขึ้นฉันโทรไปหาคุณเจ๊อ๋าอีกที
เธอบอกว่าเธอออกมาจากอุบลแล้ว
นั่งรถตู้ออกมาเดี๋ยวรพ.มาส่งให้ที่กทม.

กรี้ดแตกรอบสอง
อะไรกั๊นนนนนน จะรีบไปไหนเนี่ยเจ๊!!!!!!
ทั้งๆที่คิดว่าจะบินไปรับแท้ๆ ผ่าตัดออกมาได้สองวัน
นั่งรถตู้ทำไมเนี่ย
เจ๊อ๋าก็พยายามแก้ตัวบอกว่ารถตู้วีไอพี่น่า ที่นั่งดีไม่ต้องเป็นห่วง
หมอเก่ง เป็นผอ.และเป็นหุ้นส่วนรพ.ด้วย
เค้าดูแลตั่วโกวอย่างดีไม่ต้องเป็นห่วง

ฮ่วย ไม่ให้เป็นห่วงได้ไงฟะ
ตกเย็นหลังจากไปงานรับปริญญาภุชงค์
ฉันเลยบึ่งไปบ้านที่แจ้งวัฒนะ
เจอคนเพิ่งพักฟื้นยืนยิ้มหราโชว์แผลผ่าตัดยาวไปครึ่งหลัง
เจ้าปอยก็โทรมาพอดี เลยมีรายการด่าข้ามทวีปกันอีกรอบ
เฮ้อๆๆๆๆ

รายการแรกก็เหนื่อยแฮ่กแล้ว
รายการสองกำลังจะตามมาติดๆ
เห็นลิสต์งานแล้วจะเป็นลม
3-5อยู่จังหวัดนึง
6-9 อยู่อีกจังหวัดนึง
20-21อยู่อีกจังหวัดนึง
25-29 อยู่อีกประเทศนึง
ดีนะที่มันไม่ติดกันมากเหมือนช่วงก่อนๆ
งานนี้มีเฮ ถ้าถามว่าชอบมั้ย
โอ้โหตั้งตารอเลยล่ะ แบบนี้สิมันส์
จะห่วงอยู่ก็แต่เจ้าตัวแต่นี่ละนะ

เรื่องสุดท้ายเท่าที่นึกออกตอนนี้
ดูเหมือนว่าหนึ่งในลิสต์ที่ฉันอยากจะทำตั้งแต่เมื่อปีที่แล้วจะเป็นผลสำเร็จ
จากที่คิดว่าน่าจะยังไม่ได้ในปีสองปีนี้ก็ได้มาแบบไม่คาดฝัน

หลังจากโดนไอ้ซาร่ากับพี่เก๋บ่นจนหูชามาเป็นปีๆให้ลาออกไปทำที่อื่น

ด้วยเพราะว่าฉันควรได้เงินเดือนดีกว่าที่เป็นอยู่

 

ตอนนี้ฉันและเลิฟกำลังติดหยกลายเมฆมาก
ทั้งๆที่ปกติไม่นิยมดูละคร ชอบอ่านมากกว่า
แต่เรื่องนี้ยอมรับชอบบบ
ฉันเคยปลื้มหยก เพราะชอบในเนื้อหยก
และก็มีความเชื่อที่คิดเอาเองว่าหยกเป็นของเย็น
การพกหยกน่าจะช่วยทำให้เราเย็นลงบ้าง
ถึงกับเคยซื้อหยกสองชิ้นกลับมาจากเมื่อตอนไปเมืองจีนครั้งสุดท้าย
น่าเสียดายที่ตอนนี้มันหายไปแล้วทั้งสองอัน
อันหนึ่งแตก
อันหนึ่งหาย

แล้วทั้งสองอันก็จะเลือนหายไปจากความทรงจำตามวันเวลา..