เมื่อหลายปีก่อนฉันเคยเขียนถึงความลับลงในThaidiarist

ตอนนั้นฉันเขียนด้วยอารมณ์กรุ่นจากการเพิ่งอ่าน Can you keep a secret?

หนึ่งในนิยายน่ารักตลอดกาลของ โซฟี คินเซลลาส เจ้าของนิยายสาวนักช้อปคนนั้นไง

จุ๊ จุ๊ ขอแอบกระซิบข้างหูนิดนึงว่าฉันชอบเรื่องนี้มากกว่าเรื่องสาวนักช้อปมากกว่าเป็นไหนๆ

 

ความลับมีในโลกจริงเหรอ?

ฉันคงต้องขอเถียงขาดใจ เพราะฉันเชื่อว่าความลับมันไม่มีในโลก

เพราะเรื่องลับๆสำหรับคนๆนึง

มันกลับกลายเป็นเรื่องต้องเล่ากับคนอีกคนนึง

 

เรื่องลับของฉันเรื่องหนึ่ง อาจจะลับสำหรับพ่อแม่

แต่ไม่ลับสำหรับน้องสาว หรือเรื่องลับกับน้องสาวแต่อาจไม่ลับกับแฟน

อืม แล้วอย่างนี้มันจะยังเรียกว่าความลับได้อีกเหรอ?

 

แถมเวลาอัดอั้นอยากจะขยายความลับให้คนรอบข้างรู้

ก็ยิ่งต้องย้ำว่าลับมากนะ ห้ามบอกใครอีก

นั่นละค่ะคุณ มันจะยิ่งไปได้ไกลว่าไฟลามทุ่ง เร็วเสียยิ่งกว่าแสงด้วยซ้ำไป!!!

แล้วแบบนี้ยังจะกล้าพูดอีกเหรอว่ามันเป็นความลับ???!!!

 

ฉันเห็นโนบีตะซ่อนกระดาษคำตอบ0คะแนนไว้ที่ไหน

ก็ยังไม่วายโดนแม่หาเจอได้ทุกครั้ง

 

เฮ้อ นี่ฉันมาบ่นอะไรแถวนี้เนี่ย???