Pond's profilePondPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
July 14 เทศกาลงานยุ่งหายหัวหายเฮดไปจนงงตัวเอง
อยากจะเขียนแต่ก็ไม่มีเวลามั่ง หาเวลาไม่ได้ ทั้งๆที่ช่วงนี้มีเรื่องยุ่งเรื่องวุ่นเข้ามาในชีวิตเยอะเหลือเกิน เริ่มจากอันไหนก่อนดี?
เอาเป็นเรื่องคุณป้าสุดที่รักก่อนดีกว่า อาทิตย์ก่อนช่วงหยุดยาวฉันขับรถหมายจะพาหลานไปให้เล่นเสียหน่อย อีกสองเลี้ยวถึงหน้าบ้านแล้วดเอะใจนิดนึงโทรไปหา ได้ความว่าขณะนี้ขบวนสามแม่ครัวอยู่โคราช กำลังออนทริปไปอุบล เพราะหยี่โกวจะไปหาหมอที่เป็นญาติคนหนึ่ง ให้แกช่วยตรวจเรื่องการผ่าตัดเพื่อหา second opinion ฉันก็รับทราบแล้วก็โทรไปรายงานคุณน้อง อีกสองวันต่อมาขณะกำลังใช้แรงงานทาสในวันหยุดอยู่ที่ออฟฟิศ
ตั่วโกวโทรมาก่อนจะขับรถออกจากออฟฟิศ เล่าความว่า ตอนนี้ตั่วโกวอยู่รพ.อุบลรักษ์ ธนบุรี เพิ่งผ่าตัดเสร็จกำลังพักฟื้น พอดีเห็นหยี่โกวหาเลยหาด้วย หมอบอกจะผ่ามั้ยแป้ปเดียวเอง แกก็เลยตกลงเพราะเห็นมันแป๊ปเดียว ผ่ากระดูกสันหลังนะเฟร้ย ไม่ใช่หกล้มเข่าแตก!!!! ประโยคหลังเล่นเอาฉันเบรคหัวเกือบทิ่ม ได้ข่าวว่าขาไปเนี่ยบอกมาว่าจะไปเป็นเพื่อนหยี่โกว
ไหงได้เป็นคนผ่าซะเอง แถมตอนนี้อยู่รพ.คนเดียวอีก ฟังแล้วโกรธปรี๊ดดดด จนต้องต่อสายตรงไปกรี้ดที่ลอนดอน เฮ้ยนี่มันอะไรกั๊นนนนนน สองพี่น้องร่วมด้วยช่วยกันกรี้ด
วันรุ่งขึ้นฉันพยายามหาไฟลท์ไปอุบลหลังจากเช็คกับนางพยาบาลที่นั่น เรื่องอาการและผลการผ่าตัดในเบื้องต้น (ขอโทษพยาบาลด้วยนะคะ เจอฉันวีนแตกเข้าไป^^") ยังนะ ยังไม่สุดทีเด็ดยังมีหลังจากนี้ พอวันรุ่งขึ้นฉันโทรไปหาคุณเจ๊อ๋าอีกที เธอบอกว่าเธอออกมาจากอุบลแล้ว นั่งรถตู้ออกมาเดี๋ยวรพ.มาส่งให้ที่กทม. กรี้ดแตกรอบสอง
อะไรกั๊นนนนนน จะรีบไปไหนเนี่ยเจ๊!!!!!! ทั้งๆที่คิดว่าจะบินไปรับแท้ๆ ผ่าตัดออกมาได้สองวัน นั่งรถตู้ทำไมเนี่ย เจ๊อ๋าก็พยายามแก้ตัวบอกว่ารถตู้วีไอพี่น่า ที่นั่งดีไม่ต้องเป็นห่วง หมอเก่ง เป็นผอ.และเป็นหุ้นส่วนรพ.ด้วย เค้าดูแลตั่วโกวอย่างดีไม่ต้องเป็นห่วง ฮ่วย ไม่ให้เป็นห่วงได้ไงฟะ
ตกเย็นหลังจากไปงานรับปริญญาภุชงค์ ฉันเลยบึ่งไปบ้านที่แจ้งวัฒนะ เจอคนเพิ่งพักฟื้นยืนยิ้มหราโชว์แผลผ่าตัดยาวไปครึ่งหลัง เจ้าปอยก็โทรมาพอดี เลยมีรายการด่าข้ามทวีปกันอีกรอบ เฮ้อๆๆๆๆ รายการแรกก็เหนื่อยแฮ่กแล้ว
รายการสองกำลังจะตามมาติดๆ เห็นลิสต์งานแล้วจะเป็นลม 3-5อยู่จังหวัดนึง 6-9 อยู่อีกจังหวัดนึง 20-21อยู่อีกจังหวัดนึง 25-29 อยู่อีกประเทศนึง ดีนะที่มันไม่ติดกันมากเหมือนช่วงก่อนๆ งานนี้มีเฮ ถ้าถามว่าชอบมั้ย โอ้โหตั้งตารอเลยล่ะ แบบนี้สิมันส์ จะห่วงอยู่ก็แต่เจ้าตัวแต่นี่ละนะ เรื่องสุดท้ายเท่าที่นึกออกตอนนี้
ดูเหมือนว่าหนึ่งในลิสต์ที่ฉันอยากจะทำตั้งแต่เมื่อปีที่แล้วจะเป็นผลสำเร็จ จากที่คิดว่าน่าจะยังไม่ได้ในปีสองปีนี้ก็ได้มาแบบไม่คาดฝัน หลังจากโดนไอ้ซาร่ากับพี่เก๋บ่นจนหูชามาเป็นปีๆให้ลาออกไปทำที่อื่น
ด้วยเพราะว่าฉันควรได้เงินเดือนดีกว่าที่เป็นอยู่
ตอนนี้ฉันและเลิฟกำลังติดหยกลายเมฆมาก
ทั้งๆที่ปกติไม่นิยมดูละคร ชอบอ่านมากกว่า แต่เรื่องนี้ยอมรับชอบบบ ฉันเคยปลื้มหยก เพราะชอบในเนื้อหยก และก็มีความเชื่อที่คิดเอาเองว่าหยกเป็นของเย็น การพกหยกน่าจะช่วยทำให้เราเย็นลงบ้าง ถึงกับเคยซื้อหยกสองชิ้นกลับมาจากเมื่อตอนไปเมืองจีนครั้งสุดท้าย น่าเสียดายที่ตอนนี้มันหายไปแล้วทั้งสองอัน อันหนึ่งแตก อันหนึ่งหาย แล้วทั้งสองอันก็จะเลือนหายไปจากความทรงจำตามวันเวลา.. May 14 Asian Conference : Lastdayห่างหายจากการเขียนบล็อคไปเสียนาน ด้วยงานการที่แสนจะยุ่งเหยิงจนทำเอาเปื่อยอยู่บ่อยๆ เกือบจะหาทางเข้าไม่เจอ ทั้งที่จริงๆแล้วนึกอยากจะเข้าเสมอแต่แหม เอาเข้าจริงก็ไม่ได้เข้ามาเสียที ค้างนู่นค้างนี้เขียนไม่จบหลายอย่าง
กลับเข้ามาดูentryเก่าๆถึงได้รู้ว่าตายละหวา นี่ตรูยังไม่ได้กลับจากภูเก็ตอีกเหรอเนี่ย แถมหลังจากนั้นยังมีอีกสารพัดทริปตามหลังมา รีบๆทยอยเขียนให้จบดีกว่า ดินพอกหางหมูจนใหญ่จะเป็นหมูอีกตัวแล้วนะเนี่ย สำหรับประชุมวันสุดท้าย มันจะเป็นการจัดกิจกรรมสัมพันธ์อะไรเทือกนั้น
ปีนี้นับว่าเป็นปีที่2 สมัยก่อนประชุมก็คือประชุมจริงๆ 3ปีที่ผ่านมานั่งหน้าเครียดจดๆถกๆเถียงๆกันทั้ง4วัน กว่ามันจะคิดได้ว่าควรจะมีปฏิสัมพันธ์กันก็นะ ไม่รอให้ฉันลาออกไปซะเลยล่ะ ปีนี้ไอ้กิจกรรมทีว่าก็สุดแสนจะท๊อป ซีเคร็ต ฉันไปเลียบๆเคียงถามกาเร็ตนายเก่า
ว่าเป็นยังไง ยากมั้ย โหดเหมือนปีที่แล้วรึเปล่า (ปีที่แล้วให้หาของเก่าอ่านเอาเองนะคะ) มันก็บอกไม่โหดเท่าปีก่อนหรอก โหดกว่านั้นเยอะ ขู่ฟ่อๆซะฉันแอบกลัว นัดกันตอนแปดโมงเช้าเพราะว่าต้องขึ้นรถโค้ชไปไกล
ฉันก็แต่งตัวตามที่เค้ารีเควสเป๊ะ เสื้อยืดบางๆใส่สบายๆ (นะก็เรารู้นิว่าอากาศบ้านเราเป็นอย่างไร) กางเกงยีนส์ขาสั้น รองเท้าแซนดอลกระเป๋าสะพายใบเล็กพร้อมลุย แยกย้ายกันไปตามสีที่เค้าจัดไว้ให้
แอบคิดในใจ ซวยอีกแล้วกรู ซวยได้ซวยดีทุกปี ปีที่แล้วก็ดันอยู่กลุ่มเดียวกับกาเร็ต เล่นเอาเข้ากิจกรรมไม่สนุกเท่าที่ควร เค้าเล่นกันขำ แม่งจะเอาให้ชนะให้ได้ โรคperfectionism กำเริบ ปีนี้เจอหนักกว่าเก่าอยู่กลุ่มเดียวกับMD ค่ะพี่น้อง ซวยได้อีกกรู
ขึ้นรถบัสกันไปประมาณ1ชม. ถึงหาดอะไรสักอย่าง พอลงไปถึงที่มีซุ้มรอเราอยู่ มีบู้ทครีมกันแดดกับยากันยุงให้ ไอ้ฉันก็ทาครีมกันแดดอยู่แล้ว เลยเดินไปที่ครีมทากันยุง พอเทใส่มือ กาเร็ตดันเดินมาบอกว่าไม่ได้ไปบุกป่าฝ่าดงจะทาทำไมยากันยุง อ้าวเวร แล้วมรึงจะให้ทางผู้จัดกิจกรรมเค้าเอามาวางทำไมเล่า ไหนๆก็เทไปแล้วเลยเอามาลูบๆขาพอเป็นพิธีละกัน   พอเข้าแถวตามกลุ่มก็มีนักเรียนจากโรงเรียนที่อำเภอนั้นมาเข้าแถวรอต้อนรับเป็นแถวๆ
แล้วเค้าก็ประกาศให้แต่ละกลุ่มจับคู่กับกลุ่มของเด็กนักเรียนนั้นๆ เริ่มต้นด้วยการออกกำลังกายตอนเช้า เด็กๆป.4-6 ออกอาการเขินๆไม่กล้า อาจจะเพราะฝรั่งเยอะ เลยยืนนิ่งๆกัน เดือดร้อยถึฉันต้องเดินออกมาข้างหน้า ยักแข้งยักขาให้เด็กๆช่วยกันเต้น ก็นะ จัดที่ประเทศไทย ทำอะไรก็ต้องช่วยๆกันหน่อย เด็กๆเห็นฉันเต้น(ทุเรศๆ)เลยพอจะออกแข้งออกขากันนิดนึง  จากนั้นเราก็แยกย้ายกันไปตามกลุ่ม
กิจกรรมแรกก็คือเราต้องเพนท์ธงประจำกลุ่ม ฉันอยู่ทีมสีแดง คริส MDบอกฉันว่าเราควรมีชื่อทีม เอาทีมไรดีนันทพร นันทพรเริ่มเอาทรีนก่ายหน้าผาก เออ เอาไรดีละ คิดดิคริส คริสเลยบอกว่าเราอยู่เคมบริดจ์ สัตว์สัญลักษณ์ของเคมบริดจ์คือ"Lion" เราอยู่สีแดง งั้นชื่อทีม Red Lion ก็แล้วกัน ทุกคนก็โอเคตามนั้น (แต่ถามหน่อย ใครจะกล้าขัดฟะ) แล้วคริสก็ถามฉันว่า ช้าก่อน นี่มันเมืองไทย
นันทพร Lion ภาษาไทยว่าอะไร เสือไงเสืออะ มันออกเสีงไม่ได้อีก นันทพรตั้งชื่อไทยให้มีความหมายว่าRed Lion ทีสิ อะ นันทพรเอาทรีนก่ายหน้าผากแป๊ปนึงแล้วก็บอกว่า "สิงห์แดง"เป็นไง คริสทำหน้าฉงน สิงห์ เหรอ ใช่ สิงห์เหมือนเบียร์ สิงห์ไง พอบอก Singha Beer ทั้งทีมที่เหลือร้อง อ๋อออออ สรุปเราเลยชื่อทีม ซิงฮาแดง กัน (มันออกเสียงสิงห์ไม่ได้สักที)   จากนั้นก็ตรงวาดรูปลงไปที่ธง
คริสบอกให้วาดสัญลักษณ์เคมบริดจ์ ซึ่งเป็นสิงห์สีทองสี่ตัวอยู่ในโล่ห์ (ถ้าใครนึกไม่ออกให้นึกถึงตราของโรงเรียนฮอกวอร์ต มันคล้ายๆแบบนั้นเลย) ฉันบอกคริสยูวาดเหอะ ถ้ายูวาดแล้วไม่สวยไอรับรองว่าไม่มีใครกล้าติ อะมันก็จัดการวาดลงไปแล้วหลังจากนั้นเราก็เริ่มตกแต่งธงกัน(อย่างมั่วๆ) คริสบอกว่าชื่อไทยเค้าชื่อสมคิด คริสเลยเขียนชื่อตัวเองลงไป ฉันก็เขียนลงไป(แน่นอนเขียนภาษาไทยโลด) คนเกาหลีก็เขียนเกาหลี ที่เด็ดคืออินเดียมันเขียนภาษาอินเดียด้วย
แลดูน่ากลัวมาก เอิ้ก จากนั้นก็เริ่มย้ายฐานเข้าไปเล่นเตะบอลแข่งกับทีมอื่นๆบ้าง แข่งกันเล่นสกีบกบ้าง
ตอนถึงสกีบกเฟรดดี้ตาแห้งกระพริบตาอยู่ดีๆคอนแทคกระเด้งออกมาข้างหนึ่ง แถมไม่ได้เอาแว่นติดตัวมาเลยต้องอดทนกระพริบตาหยีๆไปตลอดวัน การมีเด็กน้องๆชั้นประถมอยู่ในทีมก็สนุกไปอีกแบบเพราะฉันเป็นคนไทยคนเดียวในกลุ่ม เลยต้องรับหน้าที่เป็นล่ามให้ชาวบ้านไป สนุกดีเหมือนกัน พอถึงพักเที่ยงน้องๆได้รับแจกข้าวกล่องเป็นข้าวผัดบ้างกระเพราบ้างน่ากินม๊ากๆ
กำลังจะไปคว้ามมากินมั่ง มิเชลสะกิดบอกว่าอันนี้ของน้องของเราจะเป็นอีกชุดนึง เดินไปเข้าคิวรับมาเป็นกล่องกระดาษจากเซนทารา ข้างในมีแซนวิซ สลัด ส้ม เงาะ น้ำผลไม้ เห็นแล้วห่อเหี่ยว กินแค่นี้วิ่งอีกรอบก็หมดแล้วอะ อยากกินกระเพราเหมือนน้องเค้าอะ แง๊ พอตกบ่ายนึกว่าจะมีกิจกรรมโหดเปล่าเลย
เป็นการปลูกต้นไม้ริมหาดเพื่อช่วยกันทดแทนธรรมชาติเดิมๆที่ถูกสึนามิถล่มไป จากนั้นก็หิ้วปลากันคนละถุงเดินลุยทะเลไปปล่อยปลากัน การปลูกต้นไม้เป็นไปอย่างราบรื่น
ฉันเจอไส้เดือนตัวใหญ่มากอยู่ในต้นกล้า มือสั่นขาอ่อนแทบจะกรี้ด เพราะคนที่สนิทกันจะรู้ว่าฉันเกลียดหนอนมากกก ตุ๊กแก จิ้งจก ไม่เคยกลัว แต่เห็นหนอนแล้วจะตาย ต้องกลั้นใจหลับหูหลับตาเอาดินกลบๆลงไป พอถึงช็อตลงไปปล่อยปลา
พวกที่ไปปล่อยปลาชุดแรกดันไม่ยอมถอดรองเท้าบู้ต เวรมากเค้าให้ช่วยๆกันแชร์ ฉันเลยต้องถอดรองเท้าลุยน้ำไป ที่ต้องใส่รองเท้าบู้ตเพราะทรายใต้น้ำมีก้อนหิน ก้อนกรวดแหลมๆมากมาย ฉันเป็นพวกใส่รองเท้าเปียกไม่ได้เลยเอาวะเท้าเปล่านี่ล่ะ จะเป็นไรไป เดินดุ่ยๆลงน้ำกับเลิฟ กับเฟรดดี้
เดินไปก็ร้องอู้ว อ้าว กันเพราะหินมันคมมาก สักพักฉันเหยียบอะไรไม่รู้เสียหลักจะล้มดีที่คว้ามือเฟรดดี้ไว้ทัน เฟรดดี้ถามเป็นไรเปล่า ก็บอกเหยียบหินไรไม่รู้อะ แล้วก็เดินเซๆเหมือนมีอะไรพันนิ้วเท้าอยู่ เลยยกเท้าขึ้นมาดูเป็นต้นไม้น้ำมั้งมันเกี่ยวนิ้วโป้งอยู่ พอสะบัดออกไปก็เห็นเลือดสดๆไหลออกมา เฟรดดี้บอกเฮ้ยนันทพรออกไปๆ เดี๋ยวฉลามได้กลิ่นเลือดยู
เวรไอ้นี่ ปากเรอะนั่น ที่มันก็ดี เพราะตั้งแต่เดินเสียหลักไปจับมือจนถึงตอนนั้นก็ยังไม่ได้ปล่อยมือ (ลืมตัวไปนิด จูงมือกันไปปล่อยปลาดูดีเชียว แต่คิดอีกทีมันไม่ใช่แฟนตรูนี่หว่า) พอเฟรดดี้เห็นฉันแกะมือออกเลยบอกว่าเอางี้เดี๋ยวไอเดินนำหน้า แล้วยูเดินตามก็แล้วกัน ส่วนไอ้เลิฟน่ะมันเดินลุยน้ำไปไกลแร้ววววว พอเฟรดดี้เห็นเลิฟไปไกลมากก็หันมามองฉันแล้วบอกว่า
นี่พอล ทำไมพรรณทิพาเค้าเดินคนเดียวได้ไปตั้งไกลไม่เห็นจะเหยียบโดนอะไรเลย มีแต่ยูนี่ละเดินไปทางซ้ายก็โดนหิน ทางขวาก็โดนหนาม เดินตรงๆก็ยังสะดุดอีก เออ เวรสรุปมันจะช่วยจริงรึเปล่าวะเนี่ย พอถึงจุดที่น้ำลึกพอเหมาะก็เอาถุงแช่น้ำ ฉันหันไปบอกเฟรดดี้ว่า Make a wish before you release the fish มันก็พยักหน้าแล้วทำตาม พอปล่อยเสร็จเราสามคนก็เดินดุ่ยๆกลับเข้าฝั่งกัน ตอนนั้นเลือดที่นิ้วเท้ายังไม่หยุดไหลเลย น้ำทะเลเค็มมันกัดปากแผลได้ดีนักเชียว ทำให้รู้สึกตัวว่ามีนิ้วเท้าอยู่ตลอดเวลา พอเข้าถึงฝั่งก็เดินไปหาพยาบาลบอกว่าโดนอะไรไม่รู้ในน้ำบาดเอาค่ะ
พยาบาลก็เข้ามาราดแอลกอฮอล์แล้วตามด้วยทิงเจอร์ให้ โอ้ว แสบจับจิตมาก ทุกคนพอเห็นฉันร้องอ้ากซ์ๆๆ ก็เดินเข้ามาถามกันใหญ่เกิดไรขึ้นๆ สรุปวันนั้นมีฉันคนเดียวที่ได้แผล เฮ้อ เวร พอทำแผลเสร็จก็ลุกขึ้นไปทำกิจกรรมต่อ
เราก็แจกหนังสือนิทานกัน พวกน้องๆก็ร้องเพลงให้ฟัง บางคนก็มาขอลายเซ็น มาขอจับมือ (งงมากตัวเองเป็นนักร้องตั้งแต่เมื่อไหร่) ก็สนุกดีนะมีการผูกข้อมือให้กันก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปห้อง ไปรีบอาบน้ำแต่งตัวกันเพื่อให้ทันงานแฟนซีกาล่าคืนนี้ ทีมELTไทยอย่างเราสามคนก็ได้อาศัยอุปกรณ์ของคุณนัท
ก็หัวสตาร์วอร์ที่เราแบกๆกันลงมาจากกทม.นี่ละ ฉันกับเลิฟเป็นstrom troopersแต่ใส่เสื้อยืดสีขาวสกรีนว่า Love Cambridge กับกางเกงยีนส์ขาสั้น สะพายปืนไว้ที่เอวแล้วก็ใส่รองเท้าส้นสูง แต่งหน้ากันเข้มเลย ติดขนตาปลอมด้วยเป็นการติดขนตามปลอมครั้งแรกในชีวิต ติดให้เลิฟง่ายมาแต่ติดของตัวเองไม่ได้ ช่างมันวุ้ย คุณนายเลิฟเพิ่งได้ไอเดียว่าเราควรจะหาถุงน่องตาข่ายมาใส่กันจะได้เซ็กซี่ แต่ร้านแถวหน้าโรงแรมไม่มีขาย ไอ้เลิฟก็บ้าดีเด่น โทรหารถตู้ให้ออกไปซื้อให้ แต่คนขับรถตู้ไม่บ้ากับเราด้วยเลยอดไป หุหุ ส่วนเบียร์ก็ใส่หัวDarth Vader กับสูทสีดำพร้อมด้วย Light Sabreด้วย เท่มากๆ วิ่งออกไปขึ้นรถบัสเพื่อไปที่ฮิลตัน
พอเห็นฮิลตันแล้วแอบเสียดาย ทำไมไม่จัดที่ฮิลตันไปเลยเน้อ สวยกว่า กว้างกว่าด้วย เสียเดียที่ตอนแรกเซลล์เล่นตัวไม่ยอมลดราคาให้ พอเราเซ็นเลือกเซนทารา รีบมาลดให้เลยแต่ก็นะ ช้าไปแล้วอะ เดินเข้าไปงานทำธีมหรูหราประหนึ่งไปงานออสการ์ มีพรมแดงปูด้วย พวกเราก็เดินเข้าไปแบบฮาๆ งานนี้มีโจรสลัดหลายคนเลย บางคนก็แต่งตัวมาขำดีนะ บางคนก็ดูไม่ออกเลยว่านีมันชุดอะไรจากหนังเรื่องไหน งานดำเนินไปอย่างฮาๆ ถ่ายรูปกันกระจาย
เหนื่อยจากกลางวันมาต่อกันตอนกลางคืน พองานเลิกแทบสลบ เฟรดดี้ โจลีนกับเอเมอริคเดินมาหาฉันใหญ่บอกไปต่อไหนกันดี (หลังจากคุ้นเคยกันดีตั้งแต่ที่ ยูเค ยันมะนิลา ฉันบอกกลับโรงแรมแล้วไปป่าตองกันก็ได้ (เคยไปซะที่ไหนละตรู พี่อั๋นเล่าทัง้นั้น) รับปากกันดิบดีพอกลับถึงห้องฉันดันเดินสะดุดปลายเตียง
หัวทิ่มลงเหมือนนุ่มๆพอดีเลยหลับทั้งชุดนั้นเลย ง่วงมาก สลบถึงเช้า หมดไปอีกหนึ่งวัน December 07 Asian Conference :Day2กลับมาเขียนถึง Asian Conferenceให้จบๆก่อนจะลืมดีกว่า
วันที่สองของการประชุม ง่วงอิ๊บอ๋ายเลยค่ะพี่โน้ง แต่ก็อย่างว่าดันนั่งสบตากับโฮเวิร์ดตลอดทั้งวัน จะหาวยังต้องแอบๆ ตอนช่วงที่ไนเจลออกมาพรีเซนต์มีการเล่นเกมส์ตอบคำถามด้วย ไอ้ฉันก็กำลังง่วง เล่นเกมส์นี่ชอบมาก ฮ่าๆ จัดมา หน้าม้าจากไทยแลนด์ก็จัดไป ได้รางวัลเป็นทิมแทมแบบเม็ดๆอีกถุงเล็กๆเลยมาแกะแบ่งกันกินที่โต๊ะ โฮเวิร์ดบอกฉันว่า กำลังง่วงพอดี มีของกินยังพอแก้ง่วงได้ ก้าก  รอบบ่ายเป็นการประชุมแบบ Pararelle session
ฉันต้องเข้าไปนั่งฟังพวกเร็พด้วยกันพรีเซนต์ อย่างที่บอกปีนี้รอดเพราะปีที่แล้วพรีเซนต์ไปแล้ว ส่วนเบียร์รอดได้เพราะว่าเวลาไม่พอ พอรู้จากกาเร็ธเบียร์เลยเมล์ไปขอแสดงัวว่าถ้าคนเยอะก็ตัดผมออกก็ได้ ฉลาดมั่กๆ เพื่อนฉัน พอเฟรดดี้รู้เรื่องนี้มันโวยใหญ่เลย แต่ปีนี้พรีเซนต์ฉันว่าไม่น่าตื่นเต้นเท่าไหร่
เพราะว่ามีคนฟังเป็นคนกันเองแถมมีแค่สิบกว่าคนเท่านั้น ปีที่แล้วตอนฉันพรีเซนต์ทั้งMD,directers สารพัดนั่งกันให้พรึ่บ ถึงกับต้องใส่กระโปรงยาวกันเห็นว่าขาสั่นอยู่ ฮ่าๆ วันนี้เร็พญี่ปุ่นเดินมาบอกว่าชอบเดรสที่ฉันใส่
ซื้อที่ไหนในไทยเหรอ อยากได้มั่ง ชั้นบอกประตูน้ำแพลททินั่มค่า สามร้อยเอ๊งง ส่วนเร็พเกาหลีเดินมาบอกฉันว่าไม่อยากเชื่อว่ามีลูกแล้ว ซึ่งฉันอึ้งกว่าเพราะมารู้ทีหลังว่าเค้าอายุมากกว่าฉันปีนึงแต่หน้าเด็กโคตรๆ ตกเย็นวันนี้เป็นวันฟรีเดย์
ไทยทีมตกลงกันว่าจะไปกินข้าวที่กระชังที่คุณทีพาไป แล้วก็ชวนก๊วนเก่าอย่างเฟรดดี้ เอเมอริค โอลิเวอร์ และคนอื่นๆไป ตอนชวนเอเมอริคนี่ฮามากเค้าถามว่ากินอะไรก็บอกไทยกับซีฟู้ดนี่ละ ไปไกลลำบากแต่กินบน Raftนะ พอพูดคำว่าraftยังไม่ทันจบ เอเมอริคบอก โอเค ไอ โก ซะงั้นทันที พอหกโมงเย็นพวกเราก็ออกมารอกันที่ล๊อบบี้
เจอทีมเกาหลีก็สนใจจะไปด้วยแต่จะตามไปทีหลัง เลยบอกต้องรีบนะเพราะนั่งรถไปก็ชั่วโมงนึงแล้ว อยู่ในรถตู้นั่งเมาท์กันไปตลอดทาง ถามเอเมอริคว่ามีไอเดียมั้ยว่าปีหน้าจะไปที่ไหน เอเมอริคบอกว่าที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่สิงคโปร์ ฉันบอกอยากไปเกาหลีๆๆๆ ซึ่งรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทาง เอเมอริคบอกไปเกาหลีเหนือจะพอมีสิทธินะนันทพร แว้ก ใครจะไปวะ นั่งรถตู้กันจนพอเมื่อยก็ถึงร้านอาหารที่หมาย
นั่งเรือต่อไปอีกห้านาที เจ้าพวกนี้ตื่นเต้นกันมาก บอกสวยๆๆ แอบสงสารโอลิเวอร์มาไม่ได้เพราะต้องประชุมAcademicต่อ  อยู่ท่าเรือเตรียมไปกิน
 ระหว่างลงเรือไปร้านอาหาร
สั่งอาหารกันมายกใหญ่กินกันกระจาย
ไอ้สามคนนั้นดี๊ด๊ากันมาก กินๆสลับกับไปสูบบุหรี่ ไอ้เบียร์กวนตีนดันไปสอนภาษาไทยตามที่เฟรดดี้เรียกร้อง นั่งกินข้าวอยู่หันไปเรียกเฟรดดี้มันตอบ "เอออออ" บอกเบียร์สอนบอกว่าเอาไว้ตอบรับเวลาคนเรียก เบียร์บอกพูดกับแม่ก็ได้ ฉันเลยตอบไปว่า Sorry, I am a well educated,man.I am not saying that to my mother! แล้วก็มีเสียงเฮ้~~~~จากไอ้พวกที่เหลือ ขำดี
 เลือกกันเลยจะเอาตัวไหน (บาปดีแท้)
  บรรยากาศดีสุดๆ
กินกันจนได้เวลาก็นั่งเรือกลับสนุกดี ขากลับเรามีคุยกันในรถ พยายามถามกันว่าตกลงแฟนซีใส่อะไรกัน ทุกคนก็พยายามบอกว่าเหลืออีกวันเดียวจะอยากรู้ไปทำไม รอก็ได้น่า September 24 สิงหาทริป#3เช้าวันประชุมวันแรด เอ้บ วันแรก!
เมื่อวานเอเมอริคบอกไว้ว่าตอนนี้แขกมาพักเต็มให้รีบลงมาทานข้าวแต่เช้า
เพราะกว่าจะเดินมาจากตึกที่พักก็ใช้เวลาอยู่โข
เลยตื่นแต่เจ็ดโมงแล้วก็โทรไปปลุกเบียร์ที่รัก
ตอนแรกว่าจะไปปลุกถึงบนเตียงแต่เกรงใจเลิฟ กลับกลัวเบียร์ตบฮ่าๆ
รีบอาบน้ำแต่งตัว มามัวเสียเวลากับคอนแทคเลนส์นี่ละ
คราวนี้เปิดซองมาดันหาเลนส์ไม่เจอ
ควานอยู่ตั้งนานถึงจะเห็นว่ามันม้วนหลบอยู่ตรงฟอยล์
ไม่กล้าโวยวายให้คนอื่นฟัง เดี๋ยวเค้าหาว่าโง่อีก ฮ่าๆ
ออกไปทานข้าวกัน คนน้อยกว่าที่คิด ง่วงโคตร
ตรูจะเสียเวลามาทำไมเนี่ย
ตั้งหน้าตั้งตากินแบบผิดหวังนิดๆกับโรงแรม
เพราะอาหารสวนทางกับชื่อเสียงพอสควร
ระดับเซนทาราน่าจะทำอาหารเช้าให้ได้ดีกว่านี้นะ
ขนาดตอนไปmolla centerที่UK อาหารเหมือนกันทุกวัน
แต่วัตถุดิบและคุณภาพดีกว่ากันคนละเรื่องเลย
คุณนายเลิฟสั่งกาแฟมากินสองแก้ว
รอบแรกสั่งผิดได้กาแฟร้อนมาซึ่งเป็นความผิดมันเองเต็มๆ
ดันดูแต่รูปแต่ไม่ได้อ่านว่ามันไม่ใช่กาแฟเย็น
กินกันเสร็จก็จัดการหอบแฟ้มไปที่หอ้งประชุม
แม่เจ้าห้องประชุมอยู่ชั้นแปด ลิฟท์มีแค่สองตัว ขึ้นได้เต็มที่ตัวละ6คน
แถมฉันดันลืมแจ็คแก็ตไว้ที่ห้องอาหารอีก เลยต้องวิ่งหน้าตั้งกลับไปเอา
แหมราคาเอาการอยู่ถึงจะเซลล์ก็เถอะ ใส่ยังไม่คุ้มเลยนี่นา
เริ่มต้นวันแรกก็กล่าวเปิดพิธี ประชุมกันไปตามเรื่อง
ง่วงนิดนึง หาวเยอะ ดันนั่งตรงข้ามกับHoward ไดเรคเตอร์ของอเมริกา
ฉันปลื้มเขาตั้งแต่เจอกันครั้งแรกที่สิงโปร์นู่นนน
คนอะไรมีความสามารถอธิบายเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยาก
จำง่ายด้วย ตลกด้วย เก่งจังเลย เก่งสุดๆ
หนังเหนียวอีกต่างหาก เพราะโฮเวิร์ดก็เป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตจากสึนามิ
ตอนที่รู้ข่าวจากกาเร็ธว่ายังหาโฮเวริ์ดไม่เจอ
คุณนายเลิฟผู้น่ารักบอก โฮเวิร์ดอย่าตายนะ หนังสือ Touchstone ยังไม่เสร็จเลย ก้ากก
ปลื้มเขาแต่ไม่รู้จะคุยด้วยอะไร เลยแอบยิ้มให้เป็นระยะๆ
โฮเวิร์ดคงคิดว่าฉันบ้าแน่ๆ
วันนี้ได้Tim Tam เวเฟอร์ชอคโกแลตจากออสเตรเลียมาห้าแพคคู่
สืบเนื่องมาจากฉันเมล์ไปหามิเชลกรี้ดกร้าดดีใจที่ปีนี้มิเชลจะได้เป็นตัวแทนจากออสเตรเลียมาประชุม
มิเชลเลยถามว่าอยากได้อะไรจากที่นั้นรึเปล่าเอาไปให้ได้หมดยกเว้นจิงโจ้กับหมีโคอาล่า
พอฉันบอกเบียร์ๆเลยบอกว่าให้จัดทิมแทมมาให้หน่อย
ของเมืองไทยมัน เมด อิน อินโดนีเซีย รสชาติไม่ได้เรื่อง
มิเชลเลยจัดมาให้ห้าแพคคู่ก็ สิบแพคพอดี หนักมาก แต่ก็อร่อยมากเช่นกัน
ประชุมเสร็จเลิกงาน แจ้นเข้าห้อง เตรียมอาบน้ำแต่งตัว
เพราะคืนนี้ต้องไปทานBusiness Dinner ที่ร้าน Jazztaurant
เลิฟไปคอยที่ล๊อบบี้แล้ว
ฉันเลือกใส่ชุดกางเกงสีขาว (แน่นอนรองเท้าเหลืองแปร๊ดดด)
เดินชิลๆไปกับเบียร์ก็ถ่ายรูปไประหว่างทาง
ถ่ายรูปนี้เสร็จก็นึกขึ้นได้ว่าลืมมือถือส่วนเบียร์ลืมกระเป๋าเงิน
หันไปมองนาฬิกาแล้วก็แทบกรี้ด เหลือเวลาอีกห้านาที
เค้าเขียนในกำหนดการด้วยว่า 6 PM sharp!!!
เวรแล้ว สองคู่หูเลยต้องวิ่งหน้าตั้งกลับเข้าห้องไปอย่างด่วนจี๋
พอเอาของได้ก็ต้องรีบวิ่งหน้าตั้งกลับไปที่ตึกล๊อบบี้
ไปถึงยืนหอบเป็นหมาเลย ต้องปืนขึ้นรถไปนั่งหอบต่ออีก
นั่งรถกันไปครึ่งชั่วโมงได้มั้งก็ถึงร้าน
ร้านสวยมาก ตั้งอยู่บนเนินเขา เลยทำให้เห็นวิวได้ทั้งเมือง
แถมมีเสียงLive bandเล่นแจ้สให้ฟังกันสดๆ
ตอนนั่งทานยังคุยกับเอเมอริคว่า อยากไปดูจอร์จ เบนสันจังเลย
พูดไม่ทันขาดคำ ฉันก็ต้องชะงัก มีช้อนค้างอยู่ที่ปากเกือบห้าวินาที
เพราะวงเค้าก็เล่น"เพลงนั้น"ของเบนสันขึ้นมา
แปลกใจตัวเองนิดนึงเพราะรอยยิ้มพิเศษมันก็ผุดขึ้นมาที่มุมปากอีกครั้ง
อัดอาหารกันจนอิ่มหนำเค้ามีเค้กเซอร์ไพรซ์วันเกิดให้มาร์ค เกรสเชมด้วย
เฮฮากันต่ออีกสักพักก็ได้เวลากลับบ้านกัน
วันนี้เหนื่อยนิดหน่อย ไม่ได้ใช้แรงกายแต่ใช้พลังสมองเยอะ
หัวถึงหมอนก้หลับเลย September 17 สิงหาทริป#2หลังจากนั่งรถจากศรีพันวาไปเซนทารา กะรน รวมเวลาบนถนนได้1ช.ม.พอดีเด๊ะ
เราก็ลากสัมภาระหอบเบ้อเริ่มไปเช็คอินกัน
พอเดินเข้าสู่เซนทารา Work modeมันก็ตามมาทันที
หน้าล๊อบบี้ก็มาแล้ว Nigel, Emeric และอีกสารพัด กำลังยืนรอเช็คอินกันเป็นแถววว
กว่าจะได้ห้องรอกันครึ่งชั่วโมงได้มั้ง
ระหว่างนั่งรอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ใส่รองเท้าสีกระแดะมาก
คือเหลืองอ๋อยมากเลย บวกกับใส่เสื้อเหลืองอีก
เลยสะกิดเลิฟบอกแกๆ ถ่ายรูปให้ฉันหน่อยดิ เอาให้เห็นรองเท้านะ อิอิ
--เหลืองแรดได้ใจมาก--
พอได้ห้องพักปุ๊ปเราก็ไม่รอช้าจะรีบบึ่งไปหาทันที
แต่ที่นี่เค้ามีตึกหลายตึกมาก แล้วก็ไปลำบาก ห้องพักของฉันอยู่ที่Tropical building เป็น Pool view
ตอนแรกว่าจะเดินไปเองแต่ดูจากแผนที่แล้วเปลี่ยนใจขอนั่งรอรถกอล์ฟก่อนดีกว่า สมบัติมันเยอะ
พอไปถึงเลิฟด้พักชั้นล่าง ฉันกับเบียร์ได้พักห้องติดกันที่ชั้นสอง
เลิฟบอกอย่าทำอะไรไอ้ปอนด์นะ
ฉันหันไปบอกเบียร์ว่า ไม่ต้องปืนเข้าหานะ เคาะดีๆก็เปิดแล้ว ฮ่าๆ
เปิดประตูเข้าไปเจอเตียงคู่ แอบเซ็ง
พักคนเดียวไม่ชอบเลยเตียงคู่เนี่ย กลัวผีมานอนด้วย
พอเอาเสื้อผ้าขึ้นแขวนเลิฟก็โทรมาบอกว่าห้องเลิฟแอร์ไม่เย็นเค้ากำลังมาซ่อมอยู่
เลยขึ้นมานั่งห้องฉันพร้อมรอซ้อมใส่หัวสตอมกันเล่นๆก่อนลงไปwelcome drinkกัน
กลิ้งๆกันจนถึงเวลา1ทุ่มพวกฉันก็ต้องเดินกลับไปที่ตึกใหญ่
เดินเองถึงได้รู้ว่าไกล ไกล๊ ไกล แอบบ่น เพราะรองเท้าเหลืองเริ่มกัดซะแร้ววว
พอไปถึงก็เจอกับฝรั่งฝูงใหญ่ก็ต้องเข้าไปเมาท์กันตามระเบียบ
กำลังเดินออกไปก็เจอคู่ปรับเก่า ไอ้เฟรดดี้แห่งฮ่องกงซึ่งเดินสวนเข้ามาพอดี
เลยแซวไปว่า Hi! Freddy the Mo man! (เฟรดดี้ นามสกุลโม ปีที่แล้วมันพรีเซนต์เรื่อง Co- ก็เลยแกล้งเอามาทำเป็นคำพ้องเสียง)
เฟรดดี้มันทำหน้าปุเลียนๆก่อนจะบอกว่า Hi! Porn Girl!! Should I said that???
C'mon man, My nick is Pond not that Porn!and if that's hard to say,just call me Paul,ok?
อยู่ในเวรกรรม ดริงค์ประมาณชั่วโมงได้ก็ต้องพาไอ้พวกนี้ไปกินข้าว
มีปัญหากันนิดนึงเพราะตอนแรกไอ้เกรเกอร์บอกว่าจะจัดหาให้เพราะมันเป็นคนส่งเมล์ร่อนทั้งSEAว่าจะจัดเลี้ยงต้อนรับสจ้วท
ซึ่งเป็นเทรนเนอร์คนใหม่(ที่ตาเหร่..กรรมของตรู)
พวกฉันก็นึกว่านังเกรเกอร์จะเป็นคนหาร้าน ปรากฏมันโบ้ยมาที่เลิฟซะงั้น
เสนอไปร้านอิตาเลี่ยนมันก็บอกจะเอาร้านทยบรรยากาศดีๆ
ปั๊ดโธ่ว้อย นี่มันก็ภูเก็ตครั้งแรกของพวกตรูเหมือนกัน
สรุปเลยไปกินกันที่The Cliff เซนทารา กะตะ กันแทน
งานนี้ตาศักดิ์ Director คู่แค้นอย่างไอ้หนวดแห่งอินเดียต้องเป็นคนเลี้ยง
ทั้งๆที่บอกมันแล้วว่าเป็น SEA dinner ไอ้หนวดยังเอาเพื่อนอินเดียมาอีกสาม
แม่เจ้า แค่นี้ยังเหม็นไม่พออีกเหรอ
เลิฟ เบียร์ และฉันมันหามองหน้ากันแล้วก็พยักหน้า
เอาล่ะ เรามาล้มทับไอ้หนวดกันดีกว่า (ถึงมันจะใช้ Coporate credit cardก็เหอะ)
กางเมนูเลย individual dish with share dish นะคร้า
ราคาอาหารน่าตื่นตาตื่นใจ ต่ำกว่าห้าร้อยไม่สั่งยะ
ปกติมนุษย์น้ำเปล่าอย่างฉันขอบายวันนี้สั่งพันซ์เลย แก้วละสองร้อย จิ้บๆ
สั่งกันไม่ถูกใจมีรายการคุณนายเลิฟจัดให้ด้วย
พนักงานจดช้าไม่ทันใจคุณนายขอบิลมาจดเองซะงั้น
อาหารมาช้า ช้ามากถึงมากที่สุดกว่าจะได้อาหารก็เกือบห้าทุ่ม
แถมไอ้อินเดียนรกยังหน้ามึน จานกุ้งเผาซึ่งเป็นจานแชร์
พอมาถึงเราก็ส่งต่อก็หยิบกันคนละตัวสองตัว
แต่พอมาถึงไอ้อินเดียนรกเพื่อนไอ้หนวด มันตักข้าวใส่จานกุ้งยักษ์เฉยเลย
กุ้งเผาสองกิโลเพิ่งตักไปไม่กี่ตัว มึงเอาไป"แดร๊ก"หมดได้ไง
กรี้ดดดดดด
อารมณ์เสียกันสุดฤทธ์ ทั้งไทย มาเลย์ (ดีนะอีกโต๊ะมันไม่โดน)
เริ่มหงุดหงิด อารมณ์เสีย พันซ์น้ำผลไม้หมด
แต่โหมดนางมาร้ายออกฤทธ์ น้ำเปล่าไม่กินว้อย
เลิฟ ปอนด์ เบียร์ต้องการเอเวียงมาแก้โมโหด่วน
ล้มทับไอ้หนวดกันไปที่หมื่นห้า (ถูกกว่าที่คิดแฮะ)
ค่อยกลับห้องนอนหลับอย่างมีความสุข ฮ่าๆ
September 15 สิงหาทริป#1หลังจากที่หายหัว หายสรีระไปนาน
จนใครหลายคนนึกว่าจะเลิกอัพสเปซไปรึเปล่า
ก็ไม่ใช่นะ แต่งานมันก็ยุ่งนิดนึง มึนนิดนึงแถมมีconferenceกันอีก
เดือนที่แล้วเลยมีกิจกรรมหลายอย่างมาก
ทั้งในส่วนของตัวเองและลูก
ของลูกก็เชิญตามไปอ่านในของลูก งานนี้ขอคัดเฉพาะของตัวเองก่อนดีกว่า
เริ่มแรกก็ไปงานแต่งงานเพื่อนอ้น
สนุกดี ไกลดี ถือเป็นการลงใต้ครั้งแรกในชีวิต
ไปถึงก็อดตื่นเต้นไม่ได้เวลานั่งรถผ่านรร.ที่ใช้หนังสือ
เราก็ดีใจ ฮ่าๆ อยากจะไปกราบขอบพระคุณแนบอก
ทั้งๆที่จริงอีกไม่กี่วันคุณนายเลิฟก็จะตามลงมากันติดๆ
งานแต่งงานอ้นใหญ่เบิ้ม คนตู้ม เห็นแล้วเหนื่อยแทน
แต่อ้นสวยมากๆ แบบนี้ใช่ใหมที่เค้าเรียกว่าราศีจับ เพราะเพื่อนอ้นผ่องทั้งตัวเลย
งานนี้ขนชุดไปสามชุดเพราะไม่แน่ใจว่าใส่ชุดไหนได้
อาการทางจมูกก็ยังไม่ค่อยดี ต้องขนน้ำเกลือกับไซรินจ์ไปล้างด้วย
แต่พอถึงงานด้วยความเร่งรีบก็เลยได้ใส่ชุดโชว์ไหปลาร้าซะแทน
แถมชุดนี้ดันหักหลังฉันตอนยืนส่งตัวเจ้าสาวตอนกลางคืน
อยู่ๆสายเดี่ยวมันก็หลุดผลอยออกมาหนึ่งข้างเฉยเลย
โชคดีที่หลุดจากด้านหลังไม่งั้น..เอิ้ก ไม่อยากจะนึก...
นัทต้องช่วยเอากิ๊บดำมาเหน็บให้แทน
จบงานอ้นยังมีรายการไปคาราโอเกะกันตลอดกลางคืนต่อ
สนุกและตลกเหมือนเคย กลับถึงห้องนอนหลับๆตื่นๆ
เพราะก่อนมาดันได้คุยเอ็มกับพี่อั๋นและโดนหลอกผีเอาไว้
ตอนแรกก็ลืมไปแล้วแต่คนขับรถตู้ที่อ้นส่งมารับฉันที่สนามบิน
ดันคุยกันเรื่องผี ได้ยินเลาๆว่าเมื่อคืนเพิ่งโดนหลอกมา
ประกอบกับได้smsจากพี่อั๋นพอดีว่าโดนผีหลอกรึยัง
งานนี้หลอนเลย
แอบกลัวผีเล็กน้อย โชคดีที่ยังมีนัทนอนเป็นเพื่อน
ตื่นมารีบแต่งตัวกินข้าวและแจ้นไปสนามบินกลับกทม
เพิ่งรู้ตัวว่าเพลียมากก็ตอนที่อยู่บนเครื่อง
เพราะไม่ทำอะไรเลยนอกจากนอนหลับยาวจนถึงกรุงเทพ
พอเปิดมือถืองานเข้าตู้ม ลูกค้าโทรเพียบจนงง
ทีแรกบ้าพลังกะไปช่วยเลิฟออกบู้ทที่รามต่อ
แต่โชคดีเลิฟบอกคนน้อยไม่ต้องก็ได้
พอลากกระเป๋าเข้าบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าก็พุ่งสู่เตียง
แต่ยังคุณนายแพรโทรมาชวนไปดูคอนเสริต์ Groove Rider
แต่ตอนนั้นจิตหลุดจากร่างไปแล้ว
สำนึกสุดท้ายบอกแพรไปว่า แก 081XXXXXX
นี่เบอร์พี่อั๋น แกโทรไปหาพี่อั๋นเองนะ เผื่อพี่เค้าจะไป
ตอนนี้ชั้นไม่ไหวแล้ว....คร่อก
หมดสภาพหลับเป็นตายไปหลายชั่วโมงอยู่กว่าจะฟื้นเล่นเอามึน
จากนั้นวันต่อมาก็ยังมีไปเป็นหน้าม้าที่ร้านโตไก สาขาอโศก
เพราะคุณนายเลิฟต้องทำโปรเจค์ป.โทในหัวข้อที่ว่า
ต้องทำโปรโมชั่นให้ร้านนี้มียอดขึ้นจากปกติภายในเวลาสองชั่วโมง
เหล่ามนุษย์หน้าม้าจากพับลิชเชอร์ต่างๆ ทั้ง เคมบริดจ์ แมคมิลเลน แมคกรอฮิลล์
ต่างก็ช่วยกันซื้อคูปองบุพเฟท์กันคนละใบสองใบ
พอถึงวันงาน เจ้าแม่แฟชั่นอย่างคุณนายเลิฟขอแปลงร่างเป็นสาวญี่ป่นทันที
ออกมาน่ารักมากเพราะหน้ามันให้
หกโมงกว่าๆของวัน ฉัน กับโจ้ก็นั่งรถเบียร์มุ่งสู่ร้านโตไกทันที
ตอนแรกโจ้บอกพี่ปอนด์แฟนโจ้ห้ามสั่งบุฟเฟท์ มันกลัวโจ้กินกระจายแล้วจะอ้วน
แต่พอไปถึงร้านโจ้ก็อดใจไม่ไหวสั่งบุฟเฟท์จนได้
กินกันได้สักพัก ป๋าอั๋นแห่งแมคกรอฮิลล์ก็ก้าวเท้าเข้ามา
พี่อั๋นทานน้อยกว่าเพื่อน สงสัยแกมาเอามันส์โดยเฉพาะ
ปล่อยมุกกันกระจาย และเพื่อไม่ให้แกมาเสียเที่ยว
บังเอิญว่าเบียร์ได้CDน้อง อ้อย อาโออิมาพอดี
โจ้เลยจัดการไรท์แจกทุกคนรวมทั้งพี่อั๋นด้วย!!
กินอิ่มแปล้ กลับบ้านกันไป เลิฟมากระซิบบอกทีหลังโต๊ะแกย
กินกันคุ้มเหลือหลาย ฮ่าๆๆ
แอบขำกันนิดนึงตรงที่พอเลิฟมันเมื่อยขามันก็มานั่งที่โต๊ะพวกฉัน
ซึ่งก็ดันนั่งติดอาจารย์มันพอดี
อาจารย์หันมาเจอเลิฟนั่งก็เลยแซวว่าเอ้ย นั่งกับลูกค้าได้ไง
เบียร์กับพี่อั๋นหัวไวมาก บอกไปได้ว่า
อ๋อ ผมซื้อดริงค์น้องเค้าไว้ครับ
เนี่ยซื้อไปเจ็ดดริงค์ นั่งถึงเช้าเลย
เล่นเอาอาจารย์ขำก๊าก นั่งกันเหวอไปเลย
หลังจากนั้นอีกหนึ่งอาทิตย์ฉันกับเบียร์ก็เตรียมแพ็คกระเป๋าลงภูเก็ตกันในทันใด
งานนี้แอบไปล่วงหน้าก่อนสองวัน ต้องเริ่มไปเซนทราปั้นหน้าเข้าสังคมกันตั้งแต่วันอาทิตย์
เลยนัดแนะกับเบียร์ไปออกเดินทางกันตั้งแต่วันศุกร์เลยดีกว่า
นัดเจอกับเบียร์ที่สุวรรณภูมิ
งานนี้ลนเหมือนตอนไปยูเคเดี๊ยะ จัดกระเป๋าแบบเอ๋อ
ตอนแรกก็ใช้ใบประจำ แต่ปรากฏว่าไม่สามารถใส่ปืน2กระบอกและดาบlight saberที่จะเอาไปใส่ตอนงานกาล่าได้
แถมยังมีสูทตัวใหญ่ของเบียร์ซึ่งฉันต้องไปเอามาให้จากสยามอีก
เลยต้องเปลี่ยนเป็นแซมโซไนต์ใบยักษ์ที่สามารถใส่ทุกอย่างรวมถึงตัวฉันด้วย
ฉันไปถึงก่อนเบียร์นิดหน่อยพอเบียร์ตามมาก็เช็คอิน
แล้วก็ไปหาของกินกันก่อน ฉันซัดสปาเก็ตตี้ไปจาน ไม่อร่อยแต่เกลี้ยงเพราะหิวสุดๆ
ตอนเอาหัวเวเดอร์กับสตอมผ่านเครื่องx-rayก็สนุกดี
เพราะว่าพวกจนท.สนามบินเรียกเพื่อนมาดูกันใหญ่
เล่นเอาฉันต้องกลั้นยิ้มเวลาหยิบถุงเดินออกไป
--ระหว่างรอขึ้นเครื่อง ก็ถ่ายรูปส่งsmsไปยั่วคุณนายเลิฟและชายชราที่แมคกรอ ฮิลล์---
พอส่งsmsเสร็จเลิฟโทรมาบอกว่า เอาmmsไปให้โจนาธานดูเค้าบอกว่าถ่ายยังกะไปฮันนีมูนเมืองนอก
ส่วนพี่อั๋นsmsตอบกลับมาว่า"มีความสุขกันซะให้พอค่ะ" เนื่องจากทีแรกแกบอกขอไปด้วย
แต่ติดธุระเลยไปไม่ได้ ฮ่าๆ พลาดมากนะพี่ พลาดของดีไปแล้ว
ใช้ชีวิตอยู่บนเครื่องไปประมาณหนึ่งชั่วโมง
เราก็ถึงสนามบินภูเก็ตโดยสวัสดีภาพ โทรไปหาคุณนายเลิฟ
มันก็เพิ่งกลับโรงแรมพอดี เลยแกล้งเร่งให้รีบๆมา เพื่อนๆคิดถึง
ยืนเกร่ๆรอกันที่สนามบินพักเดียว คุณทีก็มารับพาเราไปพักที่ศรีพันวากัน
ก่อนจะไปถึงเรามีแวะทานข้าวกันก่อน
ได้ข่าวว่าเพิ่งกินสปาเก็ตตี้ไปเมื่อสักครู่แต่ก็บ่ยั่น
ก็แค่ปลาเต๋าเต้ยเอ๊งงง กินด้ายยยยยยย
กว่าจะถึงที่พักก็เกือบห้าทุ่มได้
ฉันกับเบียร์ถึงกับตื่นตะลึงในความอลังการ
โอ้ว แม่เจ้า ในชีวิตจริงตรูคงไม่มีปัญญาพักที่นี่แน่นอน
พูลวิลล่าแบบนี้ แทบสลบ
เบียร์เลยฉลองสระว่ายน้ำด้วยการว่ายน้ำอาบแสงดาวกันตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตีสาม
มันไม่เป็นปอดบวมบ้างรึไงฟะ??
ส่วนฉันก็แค่เอาขาจุ่มๆน้ำเล่นเพราะดันซวยลืมเอาชุดว่ายน้ำมาซะงั้น
สลับกับการเป็นอีแจ๋ว คอยรินเบียร์ให้คุณชายเบียร์
จนตีสามน่ะถึงจะแยกย้ายเข้าห้องนอน
เตียงใหญ่มากกกก ใหญ่กว่า6ฟุตอีกอลังการ
เลยเรียกเบียร์มานอนบนเตียงด้วยกันก็ได้
แต่เบียร์เกรงใจกลัวฉันลอบปล้ำ
เลยไปนอนตรงโซฟาดีกว่า (จริงๆโซฟาก็ใหญ่มากๆ)
ตื่นเช้ามาแปดโมง เอ้ะ รู้สึกเหมือนไม่ได้นอน
แต่ก็เอาน่า มาเที่ยวๆๆๆ ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน
แล้วออกมาเจอกาแฟร้อนจากคุณที
ซึ่งแอบถูกใจ เพราะไม่ได้บอกอะไรคุณทีเลยแต่ชงได้รสแบบลาเต้ที่ฉันชอบเป๊ะ
ในขณะที่เบียร์กินกาแฟดำเพียวๆ
ตอนเช้านั่งจิบกาแฟมองทะลุสระน้ำแล้วมีเส้นตัดกับทะเลเป็นอินฟีนิตี้ สวยมาก
สวยจนมองแล้วคิดถึงคนข้างหลัง อยากให้มาด้วยกัน
จากนั้นเราก็เริ่มออกเดินเพราะมีคนจะพาเดินชมรอบๆศรัพันวากัน
ตอนแรกคิดว่าใกล้ๆไปแป้ปเดียวกลับ
เลยไปทั้งหน้าโล้นๆปราศจากครีมกันแดดทั้งมวล
เป็นวันที่พลาดมาก เพราะวันนี้วันเดียวทำอาฉันหลังไหม้ หน้าดำมาจนถึงวันนี้!
เดินกันจนทั่ว ดำกันจนได้ที่ก็กลับมาคราวนี้กระโจนลงสระกันอีกรอบ
ตอนแรกฉันก็เอาขาจุ่มๆ แต่แหมช่างมัน สระส่วนตัวหนิ
ว่าแล้วก็เสื้อกล้ามชุดนอนกับกางเกงจาสั้นนี่ละฟะ ลุ้ยยยยย
(นี่ถ้าไม่มีเสื้อกล้ามสงสัยได้ตีโป่งแน่นอน)
ว่ายกันจนบ่าย คุณนายเลิฟเพิ่งมา หิวข้าวสุดๆ
ทั้งเช้ามีกาแฟหล่นถึงท้องแค่ถ้วยเดียว เลยรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า อาบน้ำไปหาของกินด่วน
ข้อเสียของศรีพันวาคือเข้ามาแล้วขี้เกียจออกไปไหน เพราะมันไกล ไกล๊ ไกล
อะเมื่อออกแล้วเราก็ไปหาของกินกันทันทีด้วยการนั่งเรือไปทานกันในกระชัง
อาหารสด อร่อยราวกับเพิ่งจับออกมาจากกระชังเมื่อตะกี้นี้
ตอนกินแอบแผ่เมตตาไปด้วยถ้าย่าปุกรู้มีหวังโดนเทศน์หูชา
ได้ขึ้นไปที่หอชมวิวเขาขาดด้วย กว่าจะไต่ไปถึงลิ้นห้อยออกมาถึงตาตุ่ม แต่ลมดี เย็น วิวสวย หายเหนื่อยเลย
ก่อนกลับเข้าที่พักมีแวะซื้อลูกชิ้นปลาเจ้าดังที่คุณทีการันตีไว้ว่าใหญ่เท่าลูกกอล์ฟ อร่อยและไม่คาว
ซื้อกันไปหนึ่งกิโล ทีแรกพอเห็นว่าโลเดียวมีแค่25ลูก เลิฟกับเบียร์มองหน้ากันด้วยความรู้จักขนาดกระเพาะอาหารของกันและกันเป็นอย่างดี
เลยหันไปบอกว่าเอาอีก! แต่คุณทีสั่งห้ามมมม ไว้มาซื้อใหม่ก็ได้น่า
อ้อ คืนนั้นเราได้ทานข้าวต้มกระดูกหมูที่อรอ่ย อร่อยมากกกก
กระดูกหมูอ่อนทุกชิ้น กินกันมันปากมาก
น้ำซุปก็หวาน หวานเสียจนคนไม่ชอบน้ำแกงอย่างฉันยังกินได้หมดชาม
พอกลับถึงที่พัก อ้าว ทำไมพอนังคุณนายเลิฟมาฉันก็ยังกลายเป็นยัยแจ๋วอยู่ดีฟะ
ขณะที่ตัวเองกำลังบิดของผ่านเน็ตอย่างเมามัน ก็มีเสียงตะโกนจากสระน้ำว่า
ปอนด์ อยากกินขนมจาก ปอนด์ ไปลวกลูกชิ้นมาให้กินหน่อยดิ๊
อะไรกันนักหนา ขอตูซื้อของเสร็จก่อนได้มั้ย
แต่ซื้อของเสร็จแอบดูมวยต่อด้วย เชียร์พี่สมจิตรขาดใจ ฮ่าๆ
จากนั้นก็ออกมาลวกลูกชิ้นพร้อมเป็นเบ๊ต่อ นั่งคุยกันสนุกสนานถึงตีอะไรไม่รู้
แล้วก็เข้านอน คืนนี้เลิฟพยายามชวนเบียร์ขึ้นเตียงเป็นครั้งที่สอง แต่ไม่สำเร็จ
ท่าทางเบียร์จะกลัวเราสองคนเอามากๆ ฮ่าๆ
เช้าวันอาทิตย์ เตรียมกลับสู่สภาพความเป็นจริง
เรามาภูเก็ตเพื่อประชุมนี่หว่า คิดได้ดังนั้นก็ชักไม่สนุก
เตรียมตัวเก็บข้าวของพร้อมสมบัติพัสถานแล้วก็ถ่ายรูป ถ่ายรู๊ป ถ่ายรูปกันทั่วๆ
แอบติดใจฝักบัวใหญ่ๆของที่นี่ หลังจากที่ไปแอบดูที่โฮมโปร
พร้อมกับตกใจในราคา กรี้ดดด สองหมื่น ได้ข่าวว่านั้นเกินครึ่งของเงินเดือนอิชั้นอีกนะ!
พักที่นี่เราสามคนออกไปอาบน้ำฝักบัวท่ามกลางแสงจันทร์กันหมด
ก็ดูสิ บรรยากาศน่าอาบแถมสบู่อาบน้ำของปัญปุริก็อย่างหอม
หอมจนคุณนายเลิฟลงทุนเทน้ำมันล้างหน้าแล้วกดครีมอาบน้ำไปตู้มมมม
บ่ายโมงกว่าเราสามคนก็เคลื่อนทัพออกจากศรีพันวามุ่งหน้าสู่ เซนทารา กะรน
ปรับสีหน้าจากนักท่องเที่ยว พาหลังดำๆไหม้แดด มุ่งหน้าเข้าสู่ work modeกันทันที
June 10 Hua Hin จริงๆละหลังจากที่จัดกระเป๋าไม่สำเร็จ
เพราะง่วงนอนบวกกับมัวแต่เมาท์
เลยมาจัดกระเป๋าเอาตอนเช้า
ตื่นมายังมีโอ้เอ้ กว่าจะหยิบนู่นนี่ปาเข้าไปแปดโมง
คุณฝาชีเลยมีประชดบอกหนูไม่ต้องรีบหรอก นี่แปดโมงแล้วนะ
ได้ข่าวว่านัดเก้าโมงไม่ใช่เหรอ
อะอ้าว เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยว กวนแต่เช้า
แปดโมงครึ่งออกจากบ้านเรียกแท๊กซี่ไปคอนโดคุณนายเลิฟ
ระหว่างทางดันเจอรถชนตรงทางออกอุโมงค์ตรงจรัล
ไอ้คันฉันดันอยู่ตรงกลางเลยติดแหง่กๆอยู่
ฤกษ์ไม่ดีรึเปล่าเนี่ยฉัน เลยโทรหาเลิฟๆไม่รับ
โทรหาเบียร์ถามถึงไหนแล้วเบียร์บอกเพิ่งออกจากบ้าน -*-
ก่อนจะวางหูเบียร์ถามแกใส่กางเกงขายาวหรือขาสั้น
อ้าว ไปทะเลนะเฟร้ย ขาสั้นสิแก
กว่าจะหลุดจากอุโมงค์ไปถึงคอนโดคุณนายเลิฟก็เก้าโมงห้านาที
ปรากฏว่าฉันไปถึงเป็นคนแรก
นั่งรอกับเลิฟที่ล็อบบี้ประมาณสิบนาที
พี่อั๋นก็มาพร้อมซีวิคสีเทา ซึ่งจะเป็นพาหนะพาเราไปหัวหินในวันนี้
มาถึงป๋าสารภาพว่าเมื่อคืนกว่าจะนอนก็ตีสามเพราะไปหลั่นล๊าแถวเลียบทางด่วน
เล่นเอาฉันทึ่ง ป๋า ไหนๆวันนี้ก็จะเที่ยวอยู่แล้วไม่ไปมันผิดผีรึไง
พอพี่อั๋นมาถึงเราก็โทรไปกดดันไอ้เบียร์กับพี่ปุ๊กทันที
กว่าทั้งคู่จะมาได้ก็นู่นเกือบสิบโมง
พอมาถึงเบียร์ก็เอารถไปจอดแล้วก็ยักย้ายถ่ายเทข้าวของลงรถพี่อั๋นทันที
เริ่มออกเดินทางกันได้เลย
งานนี้กรี้ดกร้าดกันตลอดทาง
พี่อั๋นบอกไม่ชำนาญทางไปจากปิ่นเกล้า
คุณนายเลิฟเลยบอกทาง
ปรากฏว่าหลงค่ะ ไปโผล่ไหนไม่รู้จำไม่ได้แล้ว
ป๋าถึงกับบอกว่า พี่ฟังปอนด์พูดถึงเลิฟเรื่องนี้มาหลายครั้งแล้วค่ะ
แต่พี่ไม่เชื่อ มาวันนี้โดนกับตัวพี่เชื่อแล้วค่ะปอนด์
กร้าก ฮาแตกทั้งคันรถ
ขับรถประมาณสามชั่วโมง เราก็ไปถึงหัวหินกัน ด้วยความที่มารวมกันแบบนี้กลุ่มเมาท์จึงเกิดขึ้น ใครไม่มาเลยโดนเผากันทุกอณู นอกจากนั้นยังมีการบิวด์ให้เบียร์ออกรถใหม่เป็นระยะๆ และดูท่าทางเบียร์จะบิวด์ขึ้นเสียด้วยสิ
ก่อนเข้าบ้านเราแวะซื้อของกินเล่นด้วย เป็นเหล้ายาปลาปิ้ง ซื้อกันแบบว่างานนี้ตับมีเหนื่อย ส่วนฉันดันลืมเอาคอนแทคเลนส์มาซะงั้น (ใส่แบบวันเดย์) ใส่ติดตามาคู่เดียว เลยต้องแจ้นไปซื้อใหม่อีกกล่อง เล่นเอาป๋าขำ เออวุ้ย ของไม่น่าลืมมันก็ยังลืมได้
พอมาถึงที่พักทุกๆคนก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เพราะบ้านพักที่เบียร์ให้เอเจนท์จองนั้น มันสวยมาก สวยกว่าที่คาดไว้มาก บ้านสามชั้น 4ห้องนอน4ห้องน้ำ คืนละ5300 เห็นเสียดายมาก ถ้าไอ้ผึ้งไอ้แก้วไม่เบี้ยวคงจะสนุกกว่านี้
พอมาถึงบ้านสำรวจตรวจตรากรี้ดกร้าดไปตามประสา เผลอแป๊ปเดียวหันไป3ใน5ก็มีอาการดังนี้
After แต่ฉันดันไม่ง่วงเลยเดินออกไปถ่ายรูปเล่นกับเบียร์ สนุกเหลือหลาย
ถ่ายรูปเล่นกันพอประมาณก็กลับเข้าบ้าน
นั่งกินขนมกันนิดหน่อย เจอท่าป๋าคาบทาโร่แล้วแทบสำลัก
นั่งพักพอหายเหนื่อยเราก็ไปทานข้าวกันที่ร้านกินแหลก
สั่งแกงนกซึ่งไม่ได้ใส่นก
มันเป็นแกงน้ำซุปใสๆเหมือนแกงป่า มีกุ้งกับกระเพราลอยฟ่อง
เผ็ดกันแทบบ้าทาย แต่เลิฟกับเบียร์ก็บ่หยั่นซดเอาซดเอา
ร้านนี้อาหารอร่อยมาก สั่งผัดผัก ข้าวผัด แกงนก ลาบปลาทอด
กินกันเรียบวุธ
กินกันเสร็จก็กลับไปนอนผึ่งพุงกันก่อน
ให้อาหารย่อยแล้วเราจะไปเล่นน้ำกัน
นั่งย่อยกันสักชั่วโมงพวกเราก็ปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวเล่นน้ำทะเล
งานนี้ฉันไม่ถนัดทะเลเท่าไหร่
ลงไปได้นิดเดียวก็ต้องกลับขึ้นฝั่งเพราะว่าห่วงกล้องที่วางไว้ที่หาด
เล่นน้ำไม่สนุกกลัวกล้องหาย ฮ่าๆ
เลยขึ้นมานั่งบนฝั่งคนเดียว ถ่ายรูปนู่นนี้นั่นไปเรื่อยๆ
นั่งถ่ายรูปเล่นอยู่ประมาณ20นาที
เหล่าพลพรรคก็ค่อยๆยกพลขึ้นปก
จากนั้นเราก็มาถ่ายรูปกันก่อนกลับไปเล่นน้ำสระกันต่อ
พอลงสระนี่ก็มีการแก้แค้นกันเกิดขึ้น
และแน่นอนคนที่โดนรุมก็เห็นจะไม่พ้นพี่อั๋น
เพราะปีนี้แมคกรอ แย่งadoptionเคมบริดจ์ไปได้มากมาย
พี่อั๋นเลยโดนซัดด้วยน้ำไปหลายที
เล่นกันจนค่ำ ตัวเปื่อยกันพอประมาณ
ก็ได้ฤกษ์กลับบ้านอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
เตรียมตัวไปหาของกินกันกันต่อ
เบียร์พาเราไปที่ร้านอาหารทะเล ชื่ออะไรลืมไปแล้ว
แต่อร่อยมาก หวานเชียว
คุณนายเลิฟไม่ยอมแทะปูบอกว่าลำบาก
คิดถึงพี่เถ้า ปกติพี่เถ้าแกะให้
เวร โทรไปเรียกพี่เถ้ามาแกะดีมั้ยไอ้เพื่อน
ฉันเห็นเลยต้องจัดแจงแกะให้คุณนายทาน
กินกันเยอะแยะจนอิ่มพุงแปล้
ก็ถ่ายรูปกันเป็นที่ระทึกจากนั้นก็ยังไปจอดแวะ
ซื้อไอติมโยเกิรต์ของ Red Mango กันต่อ
ฉันชอบมากเพราะมันเข้มข้นได้ใจ
ทุกคนเลยซื้อตามเป็นแถว ยกเว้นพี่อั๋นผู้ซึ่งไม่พิสมัยโยเกริ์ต
พอกลับถึงบ้านก็มีการหาแอลกอฮอล์มาเติมลงเส้นเลือด
เบียร์กับพี่อั๋นก็กินเบียร์
คุณนายเลิฟกินสปาย
ฉันกับพี่ปุ๊กกินบาร์คาดี้และสเมอเนอฟ
พอห้าทุ่มเราก็ออกตระเวณหาผับดีๆกัน
ตอนแรกเอเจนท์แนะนำเวฟผับแต่ไกลจัง
ขับไปเท่าไหร่ก็ไม่เจอไปเจอ Hi4
ห้าคนมองหน้ากัน เอาวะ อันนี้ละ
เสียตังค์เข้าไปกันปุ๊ปก็เริ่มทำตัวสนุกให้สมค่าบัตรกันทันที
เต้นกันกระจายยกเว้นคุณนายเลิฟ
ที่นั่งยักไหล่ดึกๆเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังสนุกมาก
เพราะปกติแล้วไม่ว่าจะสนุกแค่ไหนไอ้เลิฟมันจะนั่งนิ่งถึงนิ่งมาก
เมามันส์กันจนถึงตีสองครึ่งก็ได้เวลากลับ
ลุ้นกันน่าดูว่าป๋าจะขับรถตรงมั้ย
แต่ก็ถึงได้โดยสวัสดิภาพนะ
แต่ยังอย่าคิดว่าจะหลับกัน
ในตู้เย็นยังมีเบียร์และสเมอเนอฟเหลือ
เอามานั่งกินกันต่ออีก
เพราะใครซื้อก็ต้องรับผิดชอบกันเอง
งานนี้คุณนายเลิฟมีกลับคาสปาย
ป๋ากับเบียร์ต้องไล่ขึ้นไปนอนกัน
ตื่นมาตอนเก้าโมงเช้าเดินลงมาไม่มีใครตื่นสักคน
นั่งเล่นข้างล่างสักพักเบียร์ก็เดินลงมา
ไปนั่งกันหน้าบ้านมองสระว่ายน้ำรับลมเย็นๆ
เบียร์จะเดินไปอึเลยเอาIpodมาให้ฟัง
ฉันเลยย้ายตัวเองไปนั่งเก้าอี้ริมสระน้ำแล้วก็ฟังIPODไปด้วย
โอ้โห สุข สงบ สบาย
นั่งอยู่ริมสระนานมากจนเริ่มใกล้เที่ยง
เลยเดินกลับเข้าบ้านไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวกลับ
ขากลับมีแวะกนก๋วยเตี๋ยวใส่หน่อไม้ฝรั่ง
อร่อยดี มีแวะราชบุรีเล็กน้อยให้คุณนายเลิฟหาแม่
เอาผ้าไปซัก จากนั้นเราก็เดินทางเข้านครปฐมกินข้าวเย็นกันอีกรอบ
ที่ร้านลุงลอย อร่อยมากค่า ถ้าผ่านอย่าพลาดนะ
งานนี้สรุปว่าสนุกมาก Publisher Trip (Pilot project)
ถือว่าผ่านไปด้วยดี งานนี้เลยคิดทริปกันอีกรอบ
ฉันเสนออังกอร์วัดไป ทุกคนโอเค
ฮ่าๆ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด โปรเจ็คถัดไปเราจะไปเขมรกันแน่นอน
หัวหิน ฉันจะคิดถึงเธอหัวหิน หัวหิน หัวหิน
สนุกมากค่ะ
June 06 Hua Hin, see you tomorrow!วะ ฮ่ะ ฮะ ฮะ ฮ๊า
พรุ่งนี้แล้ว เย้
สองสาวกับหนึ่งหนุ่มจาก CUP
หนึ่งลุงจาก McGraw-Hill
หนึ่งสาวจากอดีตDK
เราจะไปหัวหินกันแล้ว
หลังจากที่ไอ้แก้วและไอ้ผึ้งแห่ง OUPมาเบี้ยวเอาโค้งสุดท้าย
จองบ้านไปแล้วนี่หว่า ไปก็ไปวะ
ตอนแรกมีการโทรเช็คพี่อั๋น
เพราะชักไม่แน่ใจว่าสาวๆออกฟอร์ดเบี้ยวแล้วเนี่ย
พี่อั๋นยังจะอยากไปอยู่รึเปล่า
พี่แกตอบได้น่าสงสารมากว่า
ไปค่ะปอนด์ ถึงไม่มีใครไป พี่ก็ไปคนเดียวค่ะ
ฟังแล้วเล่นเอาฉันกับเลิฟขำก้าก
โถ พี่อั๋นทำตัวน่าสงสารเชียว
ไปสิค้า พวกหนูจ่ายค่าบ้านไปห้าพันแล้วเน้อ
ไม่ไปได้ไงเล่า เสียดายเงินเห็นๆ
เลยสรุปว่ายุบรถไปหนึ่งคัน
เอารถพี่อั๋นไปคันเดียวพอข่าวว่าแมคกรอฮิลล์ให้ค่าน้ำมันเยอะ ฟิ้วววววว
ฮาที่หนึ่ง
กลางดึกคืนหนึ่ง
ตะระตี๊ ติดตี่ ติดตี่ ติดตี่
เบียร์ : ว่าไงเลิฟ โทรมาซะดึกเลย มีอะไรรึเปล่าแก
เลิฟ: เบียร์ เลิฟจะบอกว่าเลิฟได้รองเท้าเอาไว้เดินชายหาดแล้ว
เบียร์: กรูจะบร้า
คืนวันต่อมา ในขณะที่ฉันกำลังออนเอ็ม
คุณนายเลิฟโทรมาถามว่า
ปอนด์ๆ แกเอาเสื้อผ้าไปกี่ชุดวะ
เออ สองชุดน่าพอนะ ผ้าขนหนู ชุดว่ายน้ำ
ขณะตอบเลิฟก็พิมพ์บอกเบียร์ไปด้วย
เห็นเบียร์บ่นๆว่า อีนังพวกนี้นี่เวอร์กันไปไหน
พอเบียร์บอกว่าเลิฟโทรอวดว่ามีรองเท้าเดินชายหาดแล้ว
ฉันเลยกรี้ดผ่านเอ็ม แว้กกกกกกกกกกกก
เล่นเอาเบียร์ตกใจถามว่าอะไร อะไร อะไร
แก ชั้นยังไม่มีรองเท้าเดินชายหาดเลย
เบียร์บอก นังนี่อีกคน
เดี๋ยวอุ้มเลยละกัน ไม่อยากให้เท้าปอนด์เปื้อนทราย
อะ เอาเข้าไป แหลได้อีกนะเพื่อนนะ ฮ่าๆ
อ้าว ก็รองเท้าแตะฉันมันเป็นกำมะหยี่นี่นา
ขืนใส่ไปทะเลก็พังพอดีแถมเป็น Charle and Keith ด้วยนะ
ถึงจะเซลล์แล้วแต่ก็เจ็ดร้อยนะคุณ
คู่นี้ฉันแอบกัดตัวเองเสมอ
ว่ามีเงินก็ซื้อไม่ได้นะคร้า ต้องโง่ด้วย
กร้ากกก
เอาละ ไปเก็บกระเป๋าดีกั่ววว
ตื่นเต้นเหลือหลาย
June 05 ฤาจะถึงทางแยก..?วันนี้ฉันเข้างานสาย
เพราะรถติดมาก มากๆ มากๆๆๆ
เค้าไม่ให้กลับรถหน้ารร.กรุงเทพคริสเตียน
รถเลยคิดยาวเป็นแพเลย เสียเวลาชะมัด
ดีหน่อยที่ลูกค้าตามงานวุ่นทางโทรศัพท์
เลยไม่ค่อยรู้สึกผิดเท่าไหร่ที่เข้างานสาย
เอ้ะ หรือว่าสายจนชินฟะ ฮ่าๆ
วันก่อนเลิฟทักว่า ฉันอยากจะเทรนอะไรเพิ่มเติมรึเปล่า?
อืมมม ไม่มีว่ะแก ฉันนึกอยู่สักพัก
ก่อนจะบอกเลิฟว่า เอาไว้แกเรียนจบค่อยให้ออฟฟิศส่งฉันเรียนโทบ้างละกัน
คุณแมเนเจอร์ก็พยักหน้าแทนคำตอบ
เมื่อวานเลยปรึกษากับพี่เก๋ Marketing managerสุดโก๊ะของพลาซ่าชื่อดังแถวพัทยา
พี่เก๋บอกว่า ถ้าปอนด์จะเรียนเพื่อเอาเป็นวุฒิในการหางานใหม่มันก็ดี
แต่ถ้าปอนด์จะเรียนแก้เบื่อแล้วยังทำกับที่นี่ต่อ
พี่ว่าเงินเดือนมันคงไม่เยอะขึ้นมากมาย
แล้วพี่ก็บอกหลายครั้งแล้วว่าปอนด์น่ะควรจะต้องได้เงินเดือนเยอะกว่านี้ อย่างน้อยๆก็สักห้าหมื่น
พี่เห็นงานปอนด์ เห็นปอนด์ดีลงานก็รู้ว่าpersonalityทางด้านเซลล์สูงมาก
เอาดีทางด้านนี้รุ่งแน่
พี่เก๋พูดเหมือนCOO( Chief Operation Officer) ของบริษัททางด้าน Medical ที่ฉันเคยไปสัมภาษณ์
พอเห็นฉันตาซีโอโอ ตานี่บอกเลย ยูจะเอาเท่าไหร่
ไออยากได้มาเป็นเลขา แต่ไอไม่ให้ยูทำเลขานานๆหรอก
เพราะยูเป็นได้มากกว่านั้น แถมHRอีกคนก็บอกว่าไม่สนใจเป็นเซลล์เหรอ
อ้าวว ก็เบื่อจะหนีเซลล์นี่ล่ะถึงได้มาลองเลขาไง ฮ่า
เออวุ้ย นั่นเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่า เอ๊ะ นี่ฉันมีความสามารถมากขนาดนั้นเลยเหรอ
หลังจากนั้นก็โดนHRโทรมาจิกอย่างถี่เพราะตา คอสตอฟอยากได้ฉันไปทำงานด้วยมาก
อย่างงง แต่พอไปบอกกา ปรากฏว่ากาสู้เงินเดือน
ถึงแม้จะให้ได้ไม่เท่าที่ใหม่ แต่ก็ไม่น่าเกลียด
เฮ้อ ฟังแล้วถอนหายใจเฮือก
หรือฉันจะเป็นคนติดที่ไปแล้วนะ
ก็ที่นี่มันวันหยุดเยอะดีตั้ง20วัน followตามที่ยูเค ก็เลยพอมีเวลาพักผ่อนยาวๆบ้าง
มันทำให้ฉันมีเวลาอยู่กับลูก อยู่กับบ้าน
ถึงแม้ว่าพักร้อนส่วนมากจะไปอยู่ตามรพ.ตอนลูกไม่สบาย
หรือกลายเป็นวันที่ต้องทำความสะอาดบ้านก็เถอะ
ก็เลยอดคิดไม่ได้ว่า
ถ้าต้องกลับไปเอาพักร้อนแค่5วัน7วันก็แอบถอนหายใจเหมือนกันเนอะ
ยังไม่รวมถึงการเดินทางท่องเที่ยวเพื่อทำงานอีก
แล้วจะไม่ให้รักที่นี่ได้ยังไงเล่า
วันนี้พูดเล่นกับเลิฟ
นี่แกถ้าสามีชั้นรวย ฉันคงทำกับเคมบริดจ์ไปเรื่อยๆว่ะ
ถึงเงินน้อยก็ไม่เป็นไร แต่เพราะมันดีที่มีพวกแกอยู่
จำได้ว่าตอนที่จะลาออกไปเป็นเลขา
แล้วโค้งสุดท้ายที่เปลี่ยนใจกะทันหัน
ฉันได้SMSจากเลิกตอนกลางคืนว่า
"ขอบใจมากนะเพื่อนที่อยู่ช่วยกัน"
เบียร์เองก็บอกให้ฟังเรื่อยๆ
ว่าที่นี่ดีที่สุด แฮปปี้ที่สุดก็เพราะมีเพื่อนร่วมงานอย่างแกกับเลิฟนี่ล่ะ
หนังสือแพง วาไรตี้ไม่มาก แถมต้องทะเลาะกับdistributorทุกวัน
แต่ดีที่มีแก
อือ ใช่ ดีที่มีพวกแก
ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองถึงทางที่ต้องเลือกรึยัง
เพราะอายุอานามก็เริ่มมากขึ้น แน่นอน มันจะเปลี่ยนงานยากขึ้น
แต่... อืมม
ตอนนี้ก็ขอทำอยู่กับที่นี่ไปก่อนนะ
สงสัยฉันจะรักที่นี่ไปเต็มๆซะแล้วล่ะ May 28 ประกาศจากคณะเช้าวันนี้ฉันได้รับอีเมล์จากป๋าอั๋นแห่งสำนักพิมพ์แมคกรอ-ฮิลล์ ใจความดังนี้ ประกาศ เนื่องด้วยในขณะนี้สถานการณ์บ้านเมืองกำลังสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก ข้าวยากหมากแพง เดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า ไม่มีผู้ใดแสดงความรับผิดชอบอย่างแท้จริง เพื่อความสงบเรียบร้อยในสังคม ทางคณะผู้ก่อการจึงขอยึดอำนาจการบริหารทั้งหมดและ ขอให้ทุกท่านฟังข้อเสนอเพื่อปฏิบัติตาม ดังนี้
1. คณะผู้ก่อการจะขอเปิดการประชุมนอกสถานที่ในวันที่ 7-8 มิถุนายน สถานที่ หัวหิน2. รบกวนแจ้งกลับเพื่อเตรียมยุทธโธปกรณ์พร้อมกับที่ซ่อนตัว3. ถ้าไม่สะดวกในวันนั้นจะเอาเป็นวันไหนให้แจ้งด้วย แต่ไม่ควรนานเกิน 2 อาทิตย์ ต้องล่มแน่ๆ4. รบกวนแจ้งต่อกับสมาชิกท่านอื่นที่ไม่ได้อยู่ในจดหมายลูกโซ่ฉบับนี้ด้วยหวังว่าทุกท่านคงให้ความร่วมมือ เพราะหลังจากที่ฟาดฟัน เข่นฆ่ากันไปในสมรภูมิเทอมหนึ่งที่ผ่านมา ทุกท่านน่าจะได้พักผ่อนร่วมวงดื่มน้ำจับเลี้ยง บวกเลขแปดเก้าด้วยกันอย่างพร้อมเพรียง เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับเทอมต่อไป ประกาศ ณ วันที่ 28 พฤษภาคม 2551ค.ผ.ก.ก.อ.จ.ท.ท.ห.ม.ก.ฮ. คณะผู้ก่อการอยากจะท่องเที่ยวแห่งแมคกรอฮิล
อ่านแล้วขำก้าก เลิฟเลยมอบหมายให้ฉันเป็นตัวแทนเคมบริดจ์ตอบไปว่า
ประกาศการตอบรับ
เนื่องด้วยหนังสือประกาศจากทาง จะติดตามรอประกาศจากคณะอื่นๆต่อไปด้วยความหวัง
ค.ร.ส.ส.ส.ล.ร.น.ส.ล.ห.ค.บ.ย.น.ว.ซ.ต.พ (คณะเร็พสาวแสนสวยและเร็พหนุ่มสุดหล่อแห่งเคมบริดจ์ ยูนิเวอร์ซิตี้ เพรส)
แต่เบียร์ฮากว่าเพราะดันมาตอบต่อท้ายว่า
อ่านเเล้วฉันยังงงงวยกับบทความสนทนาของเเกว่ะ อะไรมันจะรับเป็นปี่เป็นขลุ่ยขนาดนั้น
สรุปว่าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด
ฉันตั้งใจจะหนีลูกและสามีไปเที่ยวหัวหินดีกว่า
ถ้าได้ไปยืนอยู่ริมทะเลแล้วสูดหายใจลึกๆให้เต็มปอดก็คงจะได้ปลดปล่อยสิ่งหนักๆในใจออกไปบ้าง
ให้น้ำมันเซาะตะกอนความคิดเก่าๆออกไปซะ
ชีวิตอาจจะดีขึ้นกว่านี้ก็ได้ ฮา
ตอนนี้งานเริ่มกลับมายุ่ง
ยุ่งเป็นพักๆ เหนื่อยเป็นพักๆ
แต่ดันเครียดตลอดเวลา หาเรื่องปลดปล่อยบ้างคงดี
ตอนแรกคิดว่าเดือนนี้จะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนเก่าๆ
แต่สรุปแล้วก็แห้ว อ้นพูดถูกจริงๆด้วย
นัดกันล่วงหน้านานๆทีไรล่มทุกที
ทีหลังเก็บเสื้อผ้าหนีตามเลยดีกว่า ฮ่าๆ
วันนี้เพิ่งบ่นๆกับเลิฟกับเบียร์ว่า
เราสามคนหนีกันไปเขมรดีมั้ยเพื่อน
ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว อยากไปมากมาย ฮ่าๆ
คว้าปฏิทินมากางหาวันหยุดสามวัน หวยออกที่เดือนกรกฎาคม
เลิฟพยักหน้าหงึกๆบอกเดี๋ยวดูตารางสอบก่อนนะ
ได้เลยเพื่อน ตอนนี้ชักจะฉุดไม่อยู่แล้ว
จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ขอทำในสิ่งที่อยากทำให้ได้ก่อน
ไม่อยากเสียใจกับสิ่งที่ไม่ได้ทำเหมือนแต่ก่อน
เพราะงั้นปีนี้จะเที่ยวให้แซ่บสะใจให้ได้
เพราะออฟฟิศไม่มีประชุมที่ต่างประเทศเลย
หาเรื่องไปกันเองใกล้ๆก็ดี
หรือดีไม่ดี หนีไปเที่ยวคนเดียวบ้างก็ดี
เหมือนตอนไปอังกฤษ โล่ง สบายและเป็นอิสระจากทุกสิ่งทั้งมวล
จริงๆแล้วอยู่ที่ไหนก็สุขใจได้ทั้งนั้นละ
ถ้ามันเป็นที่ๆที่อยู่แล้วสบายใจ
---ง่า กำลังเขียนอยู่ดีๆ น้าโทรมาบอกว่าจะไปอียิปต์อาทิตย์หน้า
ต่อมอิจฉาพุ่งปรี้ดดดดด โอย ประเทศที่ใฝ่ฝัน
สักวันนึงนะ
สักวันนึงฉันจะไปพบเธอที่นั่นให้ได้ May 07 Manila :All about conferenceตีห้าเป๊งก็เด้งจากที่นอนอีกแล้ว
จะเป็นอะไรกันนักหนาเนี่ยกรู
ง่วงๆก็ง่วงดั๊น ตื่นตีห้าได้ทุกวัน
ไม่เป็นไร ตีห้าก็ตีห้า เลยนั่งสวดชินบัญชรไป3รอบ
เพราะกลัวผีหลอก กร้ากกก
จากนั้นก็อาบน้ำแต่งตัว
แล้วก็พบว่าปวดหน้าขา เมื่อตามตัวมาก
ไม่ได้เกิดจากการเต้น ย้ำ ไม่ได้เกิดจากการเต้นแน่นอน
แต่มาจากไอ้ห่วงฮีเลียมที่ต้องนั่งยองๆนานเป็น10-20นาทีนั่นต่างหาก
แต่คนอื่นดันแซวว่าเมื่อยๆเจ็บๆเพราะเต้นมากไปซะละมั้ง
วันนี้แอบตื่นเต้นเพราะมีพรีเซนต์
ไม่เคยพรีเซนต์เลยแขวนพระรอดมาตลอด4ปี
จำได้ว่าปีแรกสิงคโปร์ เป็นน้องใหม่ เลิฟพรีเซนต์เอง
ปีสองที่โคตาคินาบาลู คลอดพอดี อดไป
ปีสามเวียดนาม จัดแบบใหม่ไม่ต้องทำ
ปีสี่นี่มาเลย เมล์คำสั่งจากสิงคโปร์
ให้ทำพรีเซนต์เรื่องหนังสือเล่มนึงที่Successในไทย
อ่าววว ตรูทำpower point เป็นที่ไหน
อ๊ะลองมั่วดูแล้วส่งไปให้ Marketing Managerที่Harrisonทำให้
ฮ่าๆ ขอบใจมากนะมุก ส่งมาให้เลือกตั้งสามสี่แบบ
จำก็ไม่ค่อยจะได้ เริ่มรู้สึกแล้ว
ว่าที่เคยแซวๆเลิฟบ่อยๆว่าตื่นเต้นๆวันนี้เข้าตัวหมด
หลังจากนั่งฟังชาวบ้านชาวเมืองเค้าพรีเซนต์
คนอื่นก็ไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นนี่หว่า
แต่ก็นั่นล่ะ พวกนี้มันพรีเซนต์เป็นภาษาบ้านเกิดของตัวองหนิ
ถึงจะมีพวกจีน ฮ่องกง ญี่ปุ่น ไต้หวัน
แต่มันดันจบนอกทั้งนั้นเพราะงั้นแต่ละคนภาษาไฟแล่บ
ก่อนออกไอ้เลิฟบอก แกพูดช้านะเฟร้ย
เลิฟมีเตือนเพราะปกติฉันจะพูดเร็วมาก
เดี๋ยวจะพรีเซนต์จบเร็วเกินไป กร้าก
เอ้า พอถึงเวลาฉันต้องออกไป เอาละ
สู้ว้อยยยย
เดินออกไป ขาสั่นพั่บๆ
กลัวเสียงสั่นมากๆ แต่ก็พยายามยิ้มสู้
เอายิ้มสยามเข้าข่ม เห็นMDและบรรดาไดเร็คเตอร์ทั้งหลายจ้องมา
โอย จากขาสั่นเริ่มเปลี่ยนเป็นขาอ่อน
พอเอเมอริคส่งรีโมทสไลด์ให้ก็หายใจลึกๆ
ยิ้มหวานๆแล้วก็พูดทันที
ปล่อยมุกไปสงมุก มุกแรก พลาดมาก
ไม่น่าเลยกรู
ดันไปพูดว่าก่อนที่จะได้ลูกค้าก็ต้องมีการโทรศัพท์ไปก่อน
ไอโทรไปเยอะมาก I gave them a hundred piper!
oops, sorry I meant a hundred call.
เงียบฉี่ แป๊กสนิท
ก่อนมาดันลืมเช็คว่าอีเหล้า100piperเนี่ย
มันขายเฉพาะในไทยรึเปล่าฟะ
มุกทีสองพอแก้หน้าได้
เพราะหยอดไปก่อนตบท้ายว่า
การจะmaintain ลูกค้าให้อยู่ได้นานๆนั้น
มันก็ต้องมี service mindที่ดีด้วย
และที่จะขาดไม่ได้อีกอย่างก็คือ
อิฉันต้องไปแก้บนด้วย
กร้าก ไม่ได้เล่นเฉพาะทางตรง ไสยศาสตร์ก็เล่น เป็นไงละ
อันนี้เรียกเสียงฮาตรึมได้
ค่อยยังชั่ว
กลับมาเลิฟกระซิบว่าแกตื่นเต้นมากใช่มะ สไลด์ขึ้นสามพัน
แกอ่านสามร้อย
อ้าววว ไม่รู้ตัวเลย
พอพรีเซนต์เสร็จก็โล่งงงงง ดีใจ
จากนั้นก็ประชุมโพรดักส์นู่นนี่นั่นต่อ
จบงานวันแรก
ไอ้เลิฟขอตัวไปอ่านหนังสือสอบ
เลิฟมีสอบวันอาทิตย์พอดี เลยต้องรีบบินกลับตั้งแต่วันศุกร์
น่าสงสารมาก แต่ก็สู้ๆนะเพื่อนเพราะกลับมาก็ได้เอด้วย
ส่วนฉัน เบียร์ พี่ปุ๊ก เกรกเกอร์ก็ไปหาที่เที่ยวต่อกัน
นั่งดริงค์แอนด์เมาท์กันสักพัก
จริงๆพักใหญ่เลย
งานนี้ใจกล้า สั่งคอกเทลด้วย
ปกติกินที่ไหนเล่า ตอนอยู่อังกฤษก็น้ำเปล่าเพียวๆ
แต่เอาน่ะ โตแล้วขอลองนิดนึงละกัน
เอาคอกเทลคลาสสิคของคนไทย กามิกาเซ่โลด
กินเสร็จทุกคนเบิ้ลแก้วสอง
แต่ไม่เอาแล้ว แค่ลองชิมน่ะ
จากนั้นก็กลับโรงแรมนอน
วันที่สองตื่นตีห้าเป๊งเหมือนเดิม
ขาก็ยังเจ็บอยู่อะ
นั่งสวดชินบัญชรต่อแล้วก็อาบน้ำแต่งตัวไปประชุม
เลิกงานวันนี้เราพยายามเดินหาร้านอาหารท้องถิ่นทาน
พนักงานแนะนำร้านอะไรสักอย่างจับความได้ว่าร้านนี้น่ะมี Cook Singing
อะไปๆๆๆวันนี้ไปกันเยอะหน่อย
มีเบียร์ เชอนีจากมาเลเซีย หนานจากเวียดนาม พี่ปุ๊ก เฟรดดี้ ฮ่องกง โจจากจีน ฯ
พอไปถึงเราก็สั่งอาหารมาทาน หน้าตาอร่อยใช้ได้ รสชาติเป็นอารมณ์เครื่องแกง
กินไปสักพักก็มีเด็กเสิรฟมาร้องเพลงให้ฟัง
เธอร้องได้หลายภาษามาก พอเดินมาถึงโต๊ะก็มีถามว่ามาจากประเทศไหน
เธอก็จะร้องเพลงภาษานั้นๆให้ฟัง
พอเดินมาถึงโต๊ะฉันก็มีอึ้ง เพราะมาจากหลายประเทศเหลือเกิน
แต่เธอก็สามารถนะ พอรีเควสเพลงไทยก็ร้องคุณลำไยให้ฟัง
ขำกร้ากเลย
กินกันเสร็จก็ยังไม่อยากกลับกันครับผม
ฉันบ่นว่าอยากไปต่ออีก อยากดู Liveband อีกนิด
อะ ใจแตกซะแล้ว แต่ทุกคนก็เห็นด้วยเลยไปกันอีก
แต่ร้านที่ไปเนี่ย พลาดมาก
ไปถึงแล้วคิดถึงตั่วโกวมาก
เพราะเพลงที่เค้าเล่นมันเก่ากว่าที่ตั่วโกวฟังเสียอีก
นั่งกินกามิกาเซ่ แต่ตาจะปิด เพลงยุค 60ทั้งน้านนน
สักพักเบียร์ก็บ่นว่าไม่ไหวแล้ว
เพลงไม่ได้เรื่องเลย แต่กรูจะเต้นนแร้ววว
เพลงไม่มันส์แต่เบียร์ก็มันได้ (เพราะblack lable on the rock)
จากนั้นก็เป็นอย่างในรูปเลยค่ะ
บ้ากันไปเรื่อยจนสมควรแก่เวลาก็กลับกัน
ฉันเริ่มคันยิบๆตามตัว
ตอนแรกนึกว่าโดนยุงกัด
แต่ แต่ แต่
เนื่องจากเป็นเด็กกินน้ำเปล่าตลอด
มากินค๊อกเทลติดกันสองวัน
ส่าเหล้าขึ้นค่ะพี่น้อง
คันคะเยอะทั้งตัวเลย สมน้ำหน้าซ่านัก
เศร้าจิตกันไป
จำได้ว่ากลับถึงกรุงเทพ ส่าเหล้าก็ยังอยู่
เล่าให้คุณฝาชีฟัง แกขำใหญ่ เอาเข้าไป
ทริปนี้ความจำไม่ค่อยดีแฮะ
จำได้ว่ามีอยู่คืนนึงไม่มีอะไรทำเบียร์เลยชวนไปที่ห้อง ฮ่าๆ
ลงไปดูหนังกนสองต่อสอง
ฉันเปิดAmerican Next top model
พอมีโฆษณาเบียร์ก็เปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ
ไปเจอหนังญี่ปุ่นกำลังแลกลิ้นกันนัวเนีย
ไม่พอมีถอดเสื้ออีก โอ้วววนี่มันหนังAVรึเปล่า
ไอ้เบียร์รีบกดเปลี่ยนช่องกลับมาANTM
แต่พอโฆษณาอีกรอบมีแอบกดหาช่องโป๊ตะกี้
ฮามาก คงเป็นแค่ฉากนึงละมั้ง
แล้วมาบ่นอารมณ์เสีย อยากดูทำไมไม่ดูแต่แรกเล่า
นั่งดูANTMจนจบหันไปอีกทีเบียร์หลับซะแล้ว
จะแอบลักหลับก็ใช่ที่ เลยปิดไฟแล้วย่องกลับห้อง
May 04 Manila : Team Buildingอย่างที่เคยบ่นๆเหมือนทุกที
ว่าถ้าไปไหนไกลๆคนเดียวจะกลายเป็นโรคตี5
ตื่นมาตี5เป๊ง... นอนต่อก็ไม่หลับ
ตาสว่างประหนึ่งนอน8ชั่วโมง
ทั้งๆที่เพิ่งล้มตัวลงนอนแค่5ชั่วโมงเท่านั้นเอง
ทีม บิ้ลดิ้ง จะเป็นไงวันนี้สู้ว้อยยยย
ใส่เสื้อยืด กางเกงสามส่วนแบบกีฬา
แบกเป้ในเป้มีร่ม หร้อมน้ำดิ่ม(ตามที่เค้าสั่งเป๊ะ) หนักชิบ
อาบน้ำแต่งตัวเสร็จลงไปหาข้าวกิน
ก่อนจะลงไปพร้อมกันที่ห้องรวม
แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า กรูว่าแล้วววว
ไม่น่าเชื่อมันมากเล้ยยเรื่องแต่งตัวกับเตรียมของเนี่ย
คนอื่นไม่เห็นจะแต่งตัวลุยเล้ยยย
เริ่มแรกของกิจกรรมก็คือเข้ากลุ่มรับผ้าประจำสีมาผูกตามตัวแล้วแต่สะดวก
กลุ่มนี้ก็มีเจ้านายสุดที่รัก กับริชาร์ด คนคุ้นเคยที่ตอนนี้ย้ายไปอยู่สิงคโปร์
นอกนั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวไปตีซี้เอาวันนี้ล่ะ
กิจกรรมแรกเป็นวิ่งไปกดไฟตอบคำถามเกี่ยวกับPressและมะนิลา
เล่นที่โรงแรมประมาณ1ชั่วโมงก็ต้องนั่งรถตู้ออกไปที่ห้างสรรพสินค้า
เพื่อที่จะเล่นเกมส์เป็นด่านๆ
มีหลายด่านมาก พอไปถึงก้ไปเติมข้าวลงท้องกันก่อน
กลุ่มอื่นเค้าก็กินกันตามสบาย
แต่อย่าคิดว่าสีเขียวจะสบายแบบนั้น
เพราะGareth ที่รักมันบอกว่าเราควรจะต้องเตรียมตัว
คิดเลยว่าจะเล่นด่านอะไรก่อนเพราะแต่ละด่านจะต้องลงแต้ม
เป็นการเพิ่มคะแนนให้กับตัวเองเล่นผ่านได้แต้ม เล่นไม่รอดก็เสียแต้ม
เพราะงั้นต้องวางแผนดีๆ เล่นเอาฉันกินข้าวไม่อร่อยเลยวุ้ย
ซึ่งอันนี้มารู้ทีหลังว่าทีมอื่นไม่เห็นมันคิดงี้เลย
ตรูว่าแล้วว่าไอคุณเจ้านายที่รักมันต้องเครียดตลอดเวลา
เล่นเกมมันยังจะเครียดอี๊กกกกก
เริ่มแรกไปชู้ตบาส ไม่ยากๆ ต่อไปร้องคาราโอเกะ ตอนนี้
ลุ้นแทบตายกลัวจะได้เพลงยาก เพราะเค้าไม่บอกว่าเพลงอะไร
แต่พอเปิดปุ๊ป โห Top on the world ของCarpenters เก่าเชียว
แต่มะ พอไหว จัดให้ เครื่องให้ร้อยคะแนนเต็ม รอดชีวิตไป
จากนั้นมาที่ห่วงฮีเลียม อันนี้ยากมาก
ยากตรงที่ทั้งมหดต้องเอามือรองห่วงฮีเลียมซึ่งก็เหมือนฮุลาฮูป
แต่ไอ้ห่วงนี้ถ้าทุกคนไม่ประสานกันดีๆมันจะลอยหนีไป
แล้วก็มีเวลาให้แค่ยี่สิบนาที งานนี้เกือบไม่รอดเพราะทำไปทั้งหมด สิบเก้านาที
ออกจากด่านนี้เล่นอาฉันปวดหน้าขา
เพราะว่าต้องย่อขาแบบลอยๆนานเป็นสิบนาที
ซึ่งด่านนี้ละที่ทำให้ฉันเดินกระเผลกตลอดงานประชุม
จากนั้นก็ยังมีด่านรำกระทบไม้ กินไข่ข้าว
ซึ่งไอ้ไข่เนี่ยเป็นด่านที่ทำให้ฝรั่งอ๊วกแตกกันพอสมควร
หนึ่งในนั้นก็คือไอ้ดาของฉันนั่นเอง
ไข่ชนิดนี้ก็คือไข่ไก่ที่กำลังจะโตเป็นตัวแต่ถูกนำมาต้มซะก่อน
จำไม่ได้แล้วว่าเค้าเรียกว่าอะไรแต่ทีบ้านเราก็มีเรียกไข่ข้าวนั่นเอง
งานนี้มาหนึ่งฟองโรยซอสและพริกไทยมาเรียบร้อยพร้อมกระเทียม
ทีมสีเขียวมองหน้ากันเอาวะช่วยกันคนละคำก็หมดน่า
ทีพอลล่ายังกินได้เลยตอนแข่งAmazing Race ฉันก็ต้องกินได้สิ
(แต่ตอนนั้นฉันกินก่อนพอลล่านี่ละ)
เป็นโชคดีของฉันแต่เป็นความซวยของกาเร็ธ
เพราะว่าฉันตักได้ตรงไข่แดงไม่โดนตัวไก่
แต่นังกามัวแต่เอาส้อมเขี่ยเจอหัวไก่เต็มๆ
มันทำท่าอาเจียน(ทั้งๆที่ไม่ได้กิน)
เล่นเอาฉันตกใจเพราะมัวแต่เคี้ยวในส่วนของตัวเองนึกมันมันจะขย้อน
สุดท้ายทุกคนกินในส่วนของไข่ เหลือตัวไก่กันจะจะ
ริชาร์ดเห็นดังนั้นก็บอกว่าเอาวะ ไอกินก็ด้ายยย
ว่าแล้วก็เอาส้อมจิ้มเข้าปากทันทีท่ามกลางตื่นเต้นของทุกคน
ฉันได้ยินใครสักคนพูดว่า Richard, you're the man!
นั่นล่ะ สุดยอดมากๆ
ริชาร์ดกินหมดไปตั้งนานแล้วไอ้กายังทำท่าขย้อนอยู่เล้ยยย
จบงานเหนื่อยแทบขาลาก ยังจบเย็นปุ๊ปเป็นงานกาล่าดินเนอร์
ต้องรีบแจ้นกลับห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก
งานนี้ไม่รู้ทำไมทุกคนรวมใจกันมาแต่งตัวที่ห้องฉัน
เรียกว่าไอ้ออยมาคนแรกเลย ตามด้วยพี่ออน พี่ปุ๊ก ไอ้เลิฟ
มากันแบบเจ้าของห้องยังใส่เกาะอกยืนมึนๆเพราะไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี
พี่ออนนั่งม้วนผม ฉันช่วยออยแต่งตัว
ไอ้เลิฟนั่งแต่งหน้า พี่ปุ๊กช่วยเลิฟทำผม แต่งตัวกันหนุกหนาน
พอเสร็จยังเขินๆกันด้วยเพราะตอนแรกแอบไม่แน่ใจ
ว่าถ้าใส่ชุดประจำชาติ ประเทศอื่นจะบ้าตามกันมั้ย
ไอ้เฟรดดี้ ฮ่องกงบอกว่าฮ่องกงไม่มีชุดแต่จะใส่แบบเจ็ท ลี (แต่ตอนแรกมันบอก I'll wear nothing!)
เอเมอริก สิงคโปร์ บอกว่า I am very boring เพราะจะใส่ทักซิโด้
เบียร์บอกใส่สูทนั่นละขี้เกียจหา
โทโมมิบอกว่า Japan Teamจะใส่ยูกาตะ โอ้โห อันนี้อยากเห็นมาก
เจนนิเฟอร์ ไต้หวันบอกจะใส่ฮันบกแน่นอน
เพราะงั้นไทยแลนด์ ทีมอันประกอบไปด้วยชุดผ้าไหม ชุดเกาะอก ชุดไทย ชุดเจ้านางก็สู้ตายยยย
ลงไปข้างล่างปุ๊ปก็มีWelcome Drinkกันก่อนตามเคย
แต่ไม่ค่อยได้กินหรอก เดินกรี้ดกร้าดถ่ายรูปกันมากกว่า
พอได้เวลาก็เดินเข้าไปในงานนั่งตามที่เค้าจัด
งานนี้ถึงไม่ได้มีลิสท์ว่าเราต้องนั่งที่ไหนแต่ก็มีคำสั่งกลายๆว่าห้ามนั่งรวมกัน
อะไม่รวมก็ไม่รวม แต่ฉันก็ไปนั่บเฟรดดี้ โทโมมิ เพราะชิน
มีพี่ปุ๊กกับออยนั่งตรงข้าม
พี่ปุ๊กส่งสัญญาณว่าถูกใจเฟรดดี้ผู้ซึ่งมีใบหน้าละม้ายคล้ายแฟนเก่าพี่ปุ๊ก
ฮ่าๆ ฉันเลยบอกพี่ปุ๊กว่าจะมานั่งสลับกันมั้ย อิอิ
พอกินเสร็จก็มีการประกาศรางวัลนู่นนี่นั่นไปตามเรื่อง
จากนั้นก็เป็นเวลาเต้น ฮ่าๆ
ในช่วงแรกเป็นการเต้นลีลาศอีกแร้ววว
ขอผ่านไม่ไหวอะ ถ้าได้เอกมาลีดก็อีกเรื่องตอนเต้นกับภูมิเหยียบเท้ากันระเบิด
สักพักดนตรีเริ่มเปลี่ยนเป็นเพลงปัจจุบันทุกคนที่ไปยูเคมองหาเอเมอริค
มันไปไหนวะ หากันระเบิดไม่มีแม้แต่เงาในงาน
สักพักโทโมมิ เจนนิเฟอร์เปลี่ยนเป็นชุดราตรีแล้ว
เริ่มทยอยกันออกไปเต้น ไอ้ออยพี่ปุ๊กฉันเบียร์มองตากันแล้วพยักหน้า ไป
ไอ้เลิฟขออาสาเฝ้าโต๊ะ งานนี้มีขำ ฉันเต้นจนสไบปลิว
เต้นได้แป๊ปนึง เอเมอริคก็มา มาในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์พร้อมเต้น
โอ้ววว แดนซิ่ง ควีนมาแร้ววว
ฉันบอกเอเมอริคไปไหนมา เค้าบอกมาทันที
ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่สูทเต้นไม่มัน
จริงของมัน ชุดไทยสไบเฉียงพร้อมจีบหน้านาง เต้นลำบากมากมาย
คิดได้ดังนั้นฉันก็วิ่งขึ้นห้องทันที
รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าสิค้า ไม่ถึงห้านาทีก็กลับมาในชุดพร้อมเต้น!
งานนี้เพื่อเอเมอริคโดยเฉพาะ กร้ากกก
เต้นกันกระจายทั้งฝรั่ง ไทย จีน ญี่ปุ่น จนห้าทุ่มก้ได้เวลาจรลี
เพราะพรุ่งนี้มีประชุมกันตั้งแต่เก้าโมงเช้า
ตอนแวะมานั่งพักที่โต๊ะนี่แต่ละคนเสื้อเปียกกันเป็นแถว
แต่ความซ่ายังเต็มร้อยทั้งเกรกเกอร์ เอากุหลาบมาคาบ ฉันทำซึ้งกับไอ้เบียร์
ออยสวีทกับเกรกเกอร์ มิเอโกะพยายามไทยด้วยการปักสร้อยระย้าที่ผม
จบงานแล้วก็ยิ้มแย้มกันไป
เดินออกมาจากห้อง คริส MDของPress
เดินเข้ามาหาบอกว่าเสียดายจริงๆ
รู้งี้ไอน่าจะตั้งรางวัล Best male and female dancerให้ฉันกับเอเมอริคด้วย
เล่นเอาขำกร้ากกันทั้งคู่
แต่งานนี้มีแซวกันในไทยแลนด์ทีมว่า เอเมอริคเค้าจะอยากได้ Best female มากกว่าละมั้งงงง
May 01 Mabuhay Manila!กันยายนปีที่แล้ว
ฉันมีอันต้องระเห็จไปประชุมที่มะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์เป็นเวลา5วัน
อันนี้อยากไป เพราะไม่เคยไปและถ้าให้ไปเองก็คงไม่ไป
ก่อนจะไปนี่ก็ตื่นเต้นกันพอดู
เพราะได้ข่าวมาจากเอเมอริค กิ๊กสิงคโปร์คู่ขาแดนซิ่งควีนของฉันตั้งแต่ที่เคมบริดจ์
ว่าปีนี้เราจะมีการจัดGala Dinnerเหมือนที่ยูเค
โอว อุแม่เจ้า ตูทำงานมาห้าปี
ปกติประชุมเครียดทุกวัน ขนาดทานข้าวยังเป็นการทานแบบbusinessเลย
ปีนี้ไม่รู้ผีอะไรสิงMD แต่ก็ดีเหมือนกันงานนี้ท่าจะมันส์
แต่งานกาล่าเค้ารีเควสมาว่าขอNational Dress นะคุณ
โอ้โหงานนี้ELTสาวสองคนประชุมเครียด จะใส่อะไรดีวะตรู
ไอ้ออยฝ่าย Academicมาเด็ดมากบอกว่า
เนี่ยพี่ปอนด์พี่เลิฟพอออยบอกแม่ว่าเค้าให้ใส่ชุดไทย
แม่เลยพาไปสำเพ็ง ตัดชุดไทยสไตล์ใต้ๆมาเรียบร้อยยย
ได้ฟังแบบนี้ก็เล่นเอาฉันกับเลิฟตาเหลือก เย้ย มันเอาจริง
เอาไงดีวะ ก็มีการแจ้นไปหาป้าร้านผ้าไหมเจ้าประจำ
ป้าใจดีมากให้ยืมผ้าไหมในร้านไปใส่ฟรีๆ
ดีไซน์ให้เสร็จสรรพว่าให้ใส่แนวผ้าแถบสิ สวยดี
ไอ้คนไหปลาร้าปูดอย่างฉันฟังแล้วเหนื่อย
เพราะใส่เกาะอกไม่รุ่งแน่นอน เอาไงดีฟระ
ป้าบอกจัดผ้าคลุมไหล่ กันไหปูด
พอกลับมานั่งถกเครียด(เอ๊ะ งานการไม่ทำกันเหรอเนี่ย)
ก็สรุปว่า ไหนๆไอ้ออยก็จะใส่ชุดไทยแบบภาคใต้
ไอ้เลิฟเลยจะใส่แบบเหนือๆ
ส่วนฉันจัดภาคกลางมาซะ อย่าให้เสีย
อ้าว ลำบากตรูอีกแล้ว
งานนี้เลิฟบอกห้ามใส่ซ้ำ (ก็เลยใส่ที่ป้าให้ยืมมาไม่ได้)
ฉันเลยไปเดินท่อมๆที่สำเพ็งคนเดียวตอนบ่ายแก่ๆวันนึง
เดินทะลุซอยนี้ออกซอยนั้นจนไปเจอร้านขายชุดไทย (ที่จุดขายน่าจะอยู่ที่ชุดส่วนใหญ่คนซื้อไปแก้บน)
เมื่อถามราคาได้ถูกใจ จากการที่ไปสำรวจเนี่ยราคาพันอัพทั้งนั้น
ซึ่งชีวิตนี้น่าจะใส่แค่งานนี้งานเดียวเลยผ่าน
มาลงตัวที่ร้านนี้ 550 เท่านั้น
กรี้ด ถูกได้ใจ ป้าคนขายเป็นแขกแกบอกว่า
ถ้าเอาเข็มขัดด้วยคิดหกร้อย อะป้าจัดมาได้เลย
หลังจากที่เลือกสี สไบมีมากกว่าเจ็ดสีล้วนแล้วแต่แปร้ดๆ
น่าเอาไปผูกต้นไทรยิ่งนัก
ฉันมาลงตัวที่สีครีม เพราะดูแล้วน่าจะเป็นผู้เป็นคนมากที่สุด
ถึงแม้ว่าป้าแขกจะเชียร์สีชมพูมากบอกว่าขาวแบบนี้น่าจะขับผิว
แต่หนูกลัวค่ะป้า กลัวเค้าจะไล่ให้ไปสิงต้นไม้แทนที่จะเข้างาน
ทุ่มเทมากงานนี้
เพราะไม่ค่อยมีโอกาสได้ใส่ชุดไทย
งานแต่งก็ไม่ได้ใส่ จริงๆแล้วโคตรอยากใส่แต่ก็ไม่มีโอกาส
เคยใส่ตอนรำสมัยประถมกับถือพานตอนม.1แล้วก็ไม่ได้ใส่อีกเลย
อะ งานนี้เลยขอทุ่มนิดนึง
มีการมารอบสองกับปอยด้วย
เพราะตอนแรกตั้งใจจะใส่สร้อยทองเส้นเล็กกับสไบ
แต่ปอยบอกว่าไม่ได้มาเล่นละครนางทาส
ใส่ทั้งทีต้องแบบตู้มๆเหมือนนางละคร
เลยต้องระเห็จไปสำเพ็งกับปอยอีกรอบเพื่อนซื้อสร้อย
ซื้อแบบเซ็ทมาสองร้อยมั้ง แต่เหลืองเรืองรองได้ใจมาก
อะชุดพร้อม กระเป๋าพร้อมก็ลุยได้
งานนี้มีเวลาจัดกระเป๋ามากกว่าตอนไปยูเค
กระเป๋าใบนิดเดียว นอกจะจะมาเสื้อผ้าและอุปกรณ์ยังชีพแล้ว
ฉันยังสามารถใส่มาม่าไป1ลังพร้อมน้ำพริกอีก6กระปุกได้ด้วย
เอาไปฝากพี่เป็ดที่รัก(ของพี่นก)
ขึ้นเครื่องไปงวดนี้เกือบจะตกเครื่อง
เพราะต้องรอคุณนายเลิฟซื้อเครื่องสำอางที่ดิวตี้ ฟรี
โอ้วแม่เจ้า เกิดมาไม่เคยลนแบบนี้
มาตกใจตอนเกรเกอร์โทรมาถามว่า
ยูอยู่ไหนแล้วนันทพร ฉันก้ตอบงงๆว่าก็อยู่ดิวตี้ฟรีไง
เกรกเกอร์บอก โอวโนววว ไออยู่บนเครื่องแล้วนะ
อ้าวเวร วิ่งหน้าตั้งขึ้นเครื่องกันเลย
ยังมิวายคุณนายเลิฟบอกว่าไม่ต้องวิ่งเค้ายังไม่finall call เลย
แว้ก แล้วแกจะรอให้ไฟนอล คอลทำไม
เดี๋ยวก็โดนด่าด้วยสายตาหรอกแก
ไอ้เบียร์ผู้มาทีหลังแต่ซื้อน้ำหอมรวดเดียว5ขวด
ไม่รู้มันจะเอาไปอาบหรือไร หัวเราะก๊ากๆใหญ่
งานนี้นั่งกันกระจาย ต่างคนต่างอยู่
โชคดีที่ฉันได้นั่งตรงexit seat เหยียดขาสบาย
เลยนั่งอ่านอัจฉริยะสร้างได้ของหนูดีไปตลอดไฟลท์
มีคุณสจ๊วดเดินมาคุยเป็นระยะ
เพราะเค้านึกว่าฉันจะไปเรียนต่อญี่ปุ่น
ไฟลท์นี้บินสองตุ้บ ตุ้บแรกที่มะนิลา ตุ้บสองที่ญี่ปุ่น
เลยมีแอร์ญี่ปุ่นเดินไปเดินมาด้วย น่ารักดี
กินข้าวกินปลาเสร็จเลิฟเดินมาหาบอกว่าเจอพี่เต้
รุ่นพี่ที่เอก ตอนเรียนมศว พี่เต้หน้าตาเหมือนเดิมเป๊ะ
กลายเป็นสจ๊วดไปซะแร้วววว
นั่งอยู่สี่ชั่วโมงมั้งก็ถึงมะนิลา
สนามบินเล็กกว่าดอนเมืองอีกนะเนี่ย
ตอนผ่านcustomมีเรื่องฮามาก
เพราะว่าฉันไปมะนิลาวันที่ 12 คัสตอมมันมองหน้าฉันนานมาก
สลับกับที่มองในพาสปอร์ต ฉันก็งงๆเหวอๆ อะไรวะทำไมนาน
เกรกเกอร์ต่อแถวข้างๆก็หนัมามองเพราะฉันยืนนานมาก
เจ้าหน้าที่ตม ถามฉันว่า มาทำอะไร
ก็ตอบว่ามาประชุม พักที่ไหน แมนดาริน โอเรียนเต็ล
กลับเมื่อไหร่ วันอาทิตย์ วันอาทิตย์น่ะวันอะไร เอ่อ 16 กันยา
แล้วข้อสงสัยก็มาแตกโพละตรงมันบอกว่าอยู่ถึงวันที่ 17สิ
"Why don't you celebrate your birthday here in Philippines?"
แล้วก็ร้องแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้ฟังซะงั้น
เขิลซิคะพี่น้อง คนต่อแถวตรวจเป็นร้อย
เกรเกอร์ไอ้เลิฟไอ้เบียร์ขำกันใหญ่
ไอ้ฉันเลยโค้งรับแล้วยิ้มให้ ก่อนจะบอกว่า
ขอกลับไปฉลองกับลูกละกันนะ
เดินออกมาทั้งขำทั้งรู้สึกดี
ก็มาเจอฝนตกพรำๆมี ไนเจลมารอรับที่จุดรอรถตู้ด้วย
รู้สึกว่าพวกเราจะมาในไฟลท์ใกล้ๆกันหมดเลย
คณะประเทศไทยขึ้นไปกับสิงคโปร์ ฝนตกรถติดนานมาก
จนฉันร้องเพลงขึ้นมาว่า "Why does it always rain on me.or it's because I lied when I was seventeen?"
ไนเจลบอก โอ้ ทราวิส ไอก็ชอบทราวิสเหมือนกันเลย
อะได้เพื่อนคุยต่อ
มาถึงโรงแรมเช็คอินเข้าห้องพัก
จัดข้าวของออกมาวางให้คลายยับแล้วก็สำรวจ
แหม อุตส่าห์มีบุญได้พักโอเรียนเต็ล
แต่... The Legendที่โฮจิมินต์ สวยกว่าแฮะ
ไม่รู้เพราะรร.มันเก่ารึไง รู้สึกว่ามันเหม็นอับนิดๆ
แต่กว้างดีอยู่ค่ะ อยู่คนเดียว เหงา แต่ก็ชอบมากมาย
ห้องน้ำมีบินเดย์ด้วย แต่คนไทยไม่ถนัดคร้าบ
และจากการไปสำวจห้องคนอื่น
บางคนก็มีบางคนก็ไม่มีด้วยสิ
งานนี้เบียร์ต้องแชร์ห้องกับคนจีน เพราะยังถือว่าเป็นน้องใหม่อยู่
ตอนแรกก็มีแอบบ่นแต่หลังดูเหมือจะสนุกนะไอ้เพื่อน ฮ่าๆ
พอพักผ่อน freshen upกันสักพักก็ได้เวลาสำรวจโลก
ฉัน เลิฟ เบียร์ เกรกเกอร์ก็ไปหาห้างเดินกัน
ห้างเค้าหน้าตาเหมือนมาบุญครอง
คนเดินเยอะมากๆจนอดคิดไม่ได้ว่ามีอยู่ห้างเดียวรึไงวะ
เดินหาของกินกันไม่ลงตัว ดั๊นนมาลงตัวที่ซิซเลอร์
หนีเสือปะจรเข้รึเปล่าฉัน? แต่ก็อะนะไม่เหมือนของไทย
เหมือนที่นี่เป็นซิซเลอร์แค่ชื่อมาพ้องเฉยๆ
เพราะเค้าขายอาหารแดรกด่วน สไตล์ฟิลิปปินส์
แอบถ่ายหน้าตาร้านมาได้นิดนึง
หลังจากนั้นก็ไม่ได้ถ่ายอีกเลยเพราะหิวซ่ก ฟาดกันเรียบบบ
ขากลับแวะห้างแลนด์มาร์คเป็นซุปเปอร์มาร์เก็ต
เนื่องจากฉันและเบียร์กินน้ำจุมาก น้ำรร.ไม่เคยพอกิน
เลยแวะแบกน้ำเดินกลับกันหน้ามืด แต่ก้ได้กระป๋องโค้กมาฝากคุณฝาชีสองใบ
ขาไปน่งแท๊กซี่ แต่ขากลับเดินแบกน้ำ
ไอ้เลิฟก้ทำท่าจะเป็นลม เลยต้องช่วยมันหิ้วกระเป๋าบวกแบกน้ำของมัน
หวังว่ากลับไปมันจะดีขึ้น พอถึงโรงแรมก็แยกย้าย
พักผ่อนกันก่อน พรุ่งนี้จะมีTeam Buildingเป็นกิจกรรมใหม่ของเคมบริดจ์
สมัยก่อนประชุมแหลกลาญ ปีนี้ทำเป็นมีแรลลี่
แต่กลับมาน่ะฉันดันนอนไม่หลับ กลิ้งเกลือกอยู่บนที่นอน
และหงุดหงิดเหลือแสนเมื่อพบว่า แลปท้อปของฉันเล่นเน็ตไม่ได้
เพราะเน็ตฟรีที่มันให้ใช้ในโรงแรมไม่ได้เป็น wireless มันให้สายมาให้เสียบ
แต่ แลปท้อปรุ่นสงครามโลกของฉันไม่มีพอร์ทนี้ให้เสียบ
มันก็เลยแปรสภาพเป็นสากกะเบือไปทันที สุดแสนจะเซ็ง
พอเที่ยงคืนก็สังเกตว่ามีกระดาษใบนึงถูกแทรกเข้ามาที่ประตู
เป็นกระดาษที่บอกว่าฉันอยู่กลุ่มสีเขียว
เอามานั่งก็พบว่าพวกเราก็ถูกแยกย้ายกันไปตามระเบียบแต่
แต่ทำไมต้องเป็นตรูที่คนเดียวที่ได้อยู่กับไอ้กา เจ้านายสุดที่รัก เอิ้ก อีกแล้ว
จุดสังเกตที่ต้องให้ขำ คือ Mr. Suraหรือไอ้เบียร์ของเราได้ถูกจนท.ใส่ท้ายชื่อว่ามาจากอินเดีย
อ่านทวนสองรอบ หัวเราะทั้งสองรอบก่อนจะกลิ้งหลับไป
ปล.ช่องเพลงของฟิลิปปินส์เดิ้นมาก
ถ้าเป็นเพลงสากลจะมีเนื้อเพลงให้อ่านประกอบความเข้าใจด้วย
ปกติเวลาฟังเพลงก็ตั้งใจฟังเนื้ออยู่แล้วคราวนี้เลยง่ายเข้าไปใหญ่
ปลอีกรอบ ได้อ่านโน้ตที่ทางโรงแรมวางไว้บอกโต๊ะมีขู่ด้วยอะ
ว่าถ้าไม่จำเป็นไม่ให้ออกไปไหน ระวังคนแปลกหน้ามาเคาะประตู
โอ้โห เล่นเอาแอบกลัว นี่มันโรงแรมห้าดาวไม่ใช่เหรอ ทำไมขู่กันแบบนี้ละตัวเอง
April 25 Good Bye UK : Back to Realityวันสุดท้ายๆ
นอนกกกับแพงจังทั้งคืน ฮ่าๆ
เลียมเรียกแพงจังว่า two faces ไปแล้ว
เพราะก่อนจะนอนแพงจังจะไปนอนห้องจัสกับเลียม
แต่กลางดึกมันย่องย่องเข้าหาฉันแทน
แต่เนื่องจากปกติชั้นก็มักจะนอนกับหมาแต่ตูดเป็ดเป็ดอยู่แล้ว
การโดนของหนักดิ้นมาทับกลางดึกบ่อยๆจึงไม่เกิดปัญหาแต่อย่างใด
---ตื่นเช้ามาเจอหมานอนด้วยทุกวัน ฮ่าๆ---
จัดของทุกอย่างลงกระเป๋าด้วยความเชี่ยว
เลียมเห็นถึงกับอึ้งว่ายัดลงไปหมดได้ไง ฮ่าๆ
บอกแล้วไงว่าฉันน่ะเซียนจัดกระเป๋าเดินทางเฟร้ยยย
แต่ตอนแบกลงมาข้างล่างนี่สิ
สงสารเลียมโคตร
ได้ยินเสียงฝรั่งบ่นลงมาทุกขั้นบันได
แต่ที่ชัดที่สุดคือ Bloody heavy!
วันนี้จัสทำบาแก็ตใส่ใก่ผักยาวๆให้กิน
แล้วก็ห่อไปให้ด้วย เพราะกว่าเครื่องจะออกก็เที่ยง
เพื่อนจัสกลัวเพื่อนปอนด์จะหิวตายกลางทางซะก่อน
ชั้นรักแกจริงๆว่ะ แกต้องเป็นsuper momในอนาคตได้แน่นอน
ก่อนจะไปถ่ายรูปที่ห้องนั่งเล่นอีกรอบแล้วก็ถ่ายรูปคู่กระเป๋าด้วย
เป็นหลักฐานว่าอีนังกุ้งแห้งมันจะแบกกระเป๋ากลับคนเดียวยังไงไหว
จัสบอกว่ากระเป๋ามึงหนักกว่ามึงอีกมั้ง
วันนี้เลียมโดดงานขับรถไปส่งให้ที่ฮีทโธรว์เลย ขอบคุณมั่กๆ
เพราะรู้ว่าฉันไม่มีปัญญาแบกกระเป๋าขึ้นรถไฟ+ลงทูปเองได้แน่ๆ
(ก็จริงอะ ไหนจะเป๋าเล็กเป๋าใหญ่ เป๋าคอมจะแบกบ้าไรมากันเยอะแยะเนี่ย)
ส่วนจัสมีเข้างานตอนบ่ายเลยมาส่งด้วยได้
เย้เย้
ก่อนไปส่งแวะเติมน้ำมัน
เลยได้เห็นทีมบอลของเมืองนี้ด้วย
เลียมบอกว่าไม่เก่งเลย ฉันก็ไม่เคยได้ยิน
อยู่ดิวิชั่นไหนหว่า
นั่งรถไกลพอดูก็ไปถึงสนามบิน
ปรากฏว่า น้ำหนักเกินม๊ากกกก (รู้อยู่แล้วว่าเกิน ฮ่าๆ)
กราวด์บอกว่ายังไงก็ต้องแบ่งเป็นสองกระเป๋า
หรือไม่ก็ต้องไปซื้อกระเป๋าเดินทางมาอีกใบแล้วแบ่งใส่ซะ
ได้ จัดให้ พูดอยู่กับใคร
ฉันน่ะ นักจัดกระเป๋าเดินทางมือหนึ่งย่ะ
ว่าแล้วก็เปิดเอากระเป๋าใบใหญ่ออก ยักย้ายถ่ายเทลงกระเป๋าเดินทางสีฟ้า
ที่จริๆงแล้วไว้ใส่แลปท้อบ
หยิบแลปท้อปออกมาแล้วก็อัดๆๆๆของลงไป
เป็น20:20 เท่ากันพอดีเป๊ะ
ไม่เห็นต้องซื้อกระเป๋าใหม่ซักหน่อย
จากนั้นก็ทำหน้าตาหน้าสงสารเดินเข้าไปอีกรอบ
พอชั่งน้ำหนักปุ๊ป เจ๊กราวด์ผิวสีคนเดิมยกนิ้วโป้งให้
เจ๊คงทึ่ง แล้วก็บอกว่า คราวหน้าคราวหลังอย่าขนของเยอะนะ
ยูจะไม่ได้โชคดีแบบนี้บ่อยๆหรอก
ไอ้ฉันก็ยิ้มหวานบอกก็เค้าเรียนจบแล้วจะกลับบ้านเลยของเยอะ
ขอบคุณยูมั่กๆ กร้ากกก
ร่ำลากับเลียมกับจัสก่อนจะเข้าเกต
แล้วก็ต้องปวดกบาลอีกรอบ
เพราะคราวนี้มันอนุญาติให้เอากระเป๋าติดตัวขึ้นเครื่องได้แค่1ใบ
(ได้ข่าวว่าเป้นมาตรการใหม่ นอกเหนือจากเรื่องจำกัดของเหลว)
แต่ตอนนี้ฉันมีสองคือกระเป๋าพายข้างกับกระเป๋าแลปท้อป
อะ ด้ายยย หนูทำด้ายยยย
เอาของทุกอย่างออกจากกระเป๋าสะพายข้าง
แล้วก็ย้ายมันลงไปในเป๋าแลปท้อป
เหนื่อยโว้ยยย
คราวนี้แบกเป๋าบวมๆหลังแอ่นเดินเข้าไป
เจอคิวสแกนตัวยาวมหาศาลอีกรอบ
สแกนตัวเสร็จมีสแกนเข็มขัดกับรองเท้าอีก โอ้ยย วุ่นวายมากค่า
ยังค่ะยัง อย่าคิดว่าแบกเป๋า2 become1 หลังแอ่นแล้วจะเข็ด
ฉันยังสามารถช้อปปิ้งดิวตี้ฟรีต่อไปได้อีก
ด้วยการซื้อช็อคโกแลตอีกหลายถุงยักษ์ๆ
กระเป๋าแฮร์รอดอีก4 สารพัดของฝากอีกห้า
ก่อนจะมานั่งหอบหมดแรงกินบาเก็ตของจัสเพิ่มพลังจนหมด
กว่าจะได้ขึ้นเครื่องก็รอไปสองชั่วโมง
เจือกมาเร็วเอง ฮ่าๆ จะช้อปของแพงมากกว่านี้ก็ไม่ได้
เพิ่งขับรถชนมา ท่องไว้ๆ
พอได้ขึ้นเครื่องปลดเปลื้องของหนักออกจากตัว
ก็คว้าหนังสือของ แดน บราวน์มาอ่าน
ไฟลท์กลับคนไม่เต็มแต่ก็ไม่ทันจะย้ายที่ไปหาเก้าอี้ว่างยาว
ไม่งั้นจะนอนยาวแล้ว แต่ก็นอนไม่หลับอยู่ดี
รู้ตัวว่าจะเจ็ทแลคในไม่ช้าแต่ไม่สนแล้ว
ดาวินชี่ โค้ด สนุกมากจนต้องอ่านรวดเดียวจบ
แม้หนุ่มอังกฤษที่นั่งข้างๆจะพยายามส่งสายตาอยากคุยด้วย
แต่ อย่าหวัง กรูจะอ่านหนังสือ
อ่านจบเครื่องจะถึงพอดี อ่านไปได้ไงวะ 10 ชั่วโมงกว่า
เงยหน้าขึ้นมามันสบสายตาฉันได้พอดี
เลยรีบถามทางไปข้าวสารก่อนที่ฉันจะหาเล่มอื่นมาอ่านต่อ 55
เพราะว่าlonely planetของมันเป็นเอ็ดเก่า
เครื่องยังไปจอดที่ดอนเมืองอยู่เลย น่าสงสาร
เลยต้องบอกทางกันเล็กน้อย ก็ไม่ได้ยากอะไร
แอร์พอร์ทบัสเลยเฮีย ไม่ลำบากๆ
ถึงกรุงเทพปุ๊ปก็รู้สึกอยากก้มกราบลงที่พื้น
เย้ยยยย ไม่ใช่แม้วววววว
เปล่าหรอกก็รู้สึกปวดหัวตึ้บๆ เวลานอนแล้วหนิ
แต่กทมน่ะ6โมงเช้า ยืนรอกระเป๋าลากของ
เฮ้อ ฉันกลับมาแล้วจริงๆด้วย
พอได้ของครบก็ไปเจอลูกสาวตัวเล็กยิ้มหวานรออยู่เลย
ยังจำหน้าตอนที่แต่น้อยเห็นแม่ได้
ยิ้มได้ตาตี่เหมือนแป๊ะยิ้มสุดเลยลูกจ๋า
April 20 Kent จะกลับบ้านแล้ววววตื่นขึ้นมาตอนเช้า จัสกับเลียมไปทำงานแล้ว
ทีแรกกะเข้าลอนดอนอีกรอบเพราะยังม่ได้ไปบักกิ้งแฮมกับ มิลเลนเนี่ยม วีลส์เลย
แต่เพราะมัวแต่ดูเว็บแคมกับแล้วแต่เลยช้า
แถมต้องไปเอาพัสดุในเมืองด้วยเลยตัดสินใจไม่ไปลอนดอน
เพราะวันนี้จัสเลิกงานบ่ายสอง
ไม่อยากให้มันเหงาอยู่บ้าน เลยเปลี่ยนเป็นไปเทสโก้
ซื้อของทำข้าวเย็นแทน
จริงๆนัดจัสไว้ที่เทสโก้ แต่ดูท่าเราจะคลาดกัน
ฉันก็เลยซื้อผัก หมูไก่ไปเตรียมทำอาหาร
ละล้าละลังเล็กน้อยตอนซื้อผักเพราะหา weight stationไม่เจอ
หาคนถามไม่ได้ด้วย
เลยเอาวะไปมึนเอาที่แคชเชียร์ ถึงได้รู้ว่ามันชั่งกันตรงนั้นเลย
เดินกลับบ้านมาครึ่งทางถึงได้รู้ว่าตัวเองลืมซื้อมะเขือเทศ เศร้า
จะทำซุปไก่ใส แต่ไม่มีมะเขือเทศ จะอร่อยมั้ยวะ
แต่ขี้เกียจเดินกลับแล้วหนาว
ช่างมัน ไว้แก้ตัวใหม่งานหน้า
พอถึงบ้านจัสดีใจใหญ่เพราะคิดว่าฉันกลับเข้าไปลอนดอน
แต่ก็แปลกใจเพราะไม่มีโน้ตอะไรทิ้งไว้
ฉันบอกจัสว่าวันนี้แกนั่งเฉยรอกินอย่างเดียวพอ
เลียมโทรกลับมาพอดี
จัสเล่าให้ฟังว่าฉันจะทำดินเนอร์ให้ทานคืนนี้
เลียมมันอุทานว่า Oh!dear.
เออ หยามนะแก
ทำซุปใสไก่ไม่ยากเลยถ้ามีน้ำซุปสต๊อกเอาไว้จะเวิร์คมาก
งานนี้ไม่มีเป็นไรใช้ทางลัดเอาคนอร์ใส่ลงไปตอนน้ำเดือด
แล้วก็ต้มเนื้อไก่พอุสุกยกขึ้นพักที่ต้องพักเพราะมันไม่ใช่ซี่โครงหมูจะได้ยิ่งนานยิ่งอร่อย
เดี๋ยวจะแข็งหมด จากนั้นใส่หอมใหญ่ มันฝรั่งลงไป
(ถ้ามีมะเขือเทศใส่มะเขือเทศด้วย แต่นี่ไม่มี สมมติว่าใส่แล้วละกัน
เคี่ยวไปค่ะเคี่ยวไป หรี่ไฟอ่อนให้มันฝรั่งกับหอมใหญ่มันทำหน้าที่ของมัน
พอจะยกเริฟก็เอาเนื้อไก่ตะกี้ตักลงจากแล้วราดน้ำซุปทับ ฉีกเนื้อไก่บางส่วนโรยหน้าด้วยเพื่อความสวยงาม
จากนั้นหันไปตั้งกะทะผัดกระเพราโลด
ผัดกระเพราเสร็จ เลียมถึงบ้าน อุ่นเป็ดย่างเมื่อวาน
เอ้ากินได้เลย
วันนี้เราไปนั่งกินที่สวนหลังบ้านกัน
มีเรื่องตลกที่น่ารักของจัสอีกอย่าง
คือจัสซื้อเป๊ปซี่เตรียมไว้ให้ฉันสองขวดยักษ์ๆ
สั่งเลียมห้ามแตะเพราะนี่เป็นเป็ปซี่สำหรับปอนด์เท่านั้น
เลียมห้ามกินเพราะอ้วนเกิน
แต่พอไปถึงกลับเป็นฉันไม่กินน้ำอัดลม เลียมเลยยิ้ม
หันไปขอจัสว่ากินได้แล้วใช่มั้ย
นาทีระลึกใจมาถึงพอเลียมซดซุป
ก็เลิกคิ้วขึ้นมาก่อนจะหันไปถามจัสว่า
ได้ดูปอนด์ทำรึเปล่า จัสบอกว่าดู
เลียมบอกจำไว้นะ เพราะมันอร่อยมากกก
อะ อะ บอกแร้ววว
ในโลกนี้ที่คิดว่าทำเก่งกว่าปอยก็คือกับข้าวนี่ละฟระ
แต่กระเพรานี่หนักมือไปหน่อยเพราะเผ็ดมาก ฝรั่งกินแล้วพ่นไฟ
มันเลยจัดการซัดซุปซะเกลี้ยง
จากนั้นห่ออาหารบางส่วนไปให้พ่อกับแม่เลียมกินกัน
อันน้ก้ไปลาด้วยเพราะพรุ่งนี้จะกลับแล้ว
ฝรั่งมารุมกินซุปกันใหญ่บอกอร่อยมาก
นั่งดูซิทคอมที่บ้านพอ่กับแม่เลียมจบก็กลับบ้าน ง่วงม๊ากกก
เลยนอนไม่อาบน้ำซะเลย
อีกอย่างเจ้าแพงจังมาขอนอนด้วย
เลยนอนกอดหมาถึงเช้า
London : With friendsวันนี้ออกจากบ้านแต่เช้า
เพราะว่ามีนัดกับส้มและตูนที่ลอนดอนอีกรอบ
ซึ้งงานนี้พักร้อนเพื่อจะมาช้อปปิ้งโดยเฉพาะ
วันนี้ต้องนั่งรถหลายต่อเลยซื้อตั๋วแบบ 1day travelcard
แพงกว่าแต่คุ้มกว่าเพราะสามารถใช้ได้ทั้งกับรถไฟและทูป
ใช้กี่ครั้งก็ได้ใน 1 วันตามโซนที่กำหนดไว้
แต่วันนี้ไปเลท เหตุเพราะมีการทำทางรึไงนี่ละ
ไปเจอส้มกับเพื่อนส้มอีกสองคนที่คิงครอส
จำได้ว่าส้มบอกว่ามึงแต่งตัวได้เห่ยมาก
แหม กูกรูหนาวแถมไปคนเดียว หาใครกอดก็ไม่ได้
ลมพัดมาวูบนึงตูก็สั่นงกๆแล้ว
ขอชุดแบบที่ใส่แล้วดำรงชีพอยู่ได้จะดีกว่า
พอออกมาก็ไปรับเพื่อนของตูนที่มาถึงลอนดอนหมาดๆอีกคนคือโจ้
โจ้เป็นแอร์ บินมาถึงเช้านี้พอดี
แอร์คนอื่นนอนพักเอาแรงแต่โจ้คิดถึงเพื่อนเลยสามารถ
และตามแบบฉบับแอร์ โจ้สวยเฉี่ยวมาก
แต่งตัวก็งามจนฉันอยากจะนั่งรถไฟกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดซะเดี๋ยวนั้น
จุดหมายไอ้ส้มมันเข้าลอนดอนเพราะช้อปปิ้ง
โดยงานนี้ตูนจัดให้เริ่มจากการพาไปถนนข้าวสาร เอ้ย ย่านไรฟะ
ย่านนี้มันเหมือนข้าวสารจริงๆและก็จะมีพวกร้านแบบพังค์เยอะ
ส้มบอกว่าถ้าวันไหนอากาศดีๆจะเจอเดมอน อัลบาร์น หรือนักร้องดังๆมานั่งตามsidewalk cafeพวกนี้ด้วยนะ
แต่งานนี้ช้อปไม่ออก ไม่รู้จะซื้ออะไร
เพราะราคาเสื้อผ้าก็ประมาณสิบปอนด์ ก็ไม่แพงหรอก
แต่พอคูณเจ็ดสิบแล้วไม่เอาเพราะถ้าอยู่ไทยให้เต็มที่สามร้อยเอ้า
ถ้าจะให้ช้อปต้องBrandnameตอนเซลล์เท่านั้น ถึงจะคุ้ม
เข้าไปคุ้ยแผ่นเสียงอีกรอบ ก็ไม่มีที่อยากได้ เฮ้อ
เดินไปเดินมาท้องเริ่มประท้วง พวกเราตกลงกินบุฟเฟท์กันแถวนั้น
มันแปะว่า Asian buffet แอบส่องผ่านกระจกคงจะพอใช้ได้
ค่าหัวตกที่ 7.99 ไม่รวมน้ำ โอเคน่ะ!
ร้านนี้ตอนกำลังสั่งน้องทีมารับออเดอร์ถามพี่คะคนไทยใช่มั้ยคะ
เท่านั้นละกรี้ดกร้าดกันใหญ่ ท่าทางน้องเค้าดีใจที่ได้เว้าไทย
อาหารธรรมดา แต่ผัดมาม่าอร่อยมากค่า กินกันกระหน่ำพอควร
งานนี้ส้มเลี้ยงฉันบอกเป็นค่าหิ้วเสื้อผ้ามันมาที่นี่
จากนั้นก็ลงทูปไปoxford street
เพิ่งรู้ว่าไอ้กือนั่งทูปไม่เป็นมันบอกกลัวไปผิด
ต้องให้ตูนนำ กับมือใหม่ลงทูปอย่างฉันช่วย
จริงๆทูปที่นี่ไม่ลำบากนา อ่านป้ายก็ง่าย
ไม่เหมือนทูปที่ญี่ปุ่น ซ้อนกันสองชั้นสามชั้น หลงตายพอดี
ออกฟอร์ดนี่แค่ Primark ก็เสียเวลานานมั่กๆ
ซื้อกันกระจายเพราะเป็นห้างราคาถูก ฉันได้พวกรองเท้าแตะ
ของแต่งบ้านและกกนให้คุณฝาชี เนื่องจากบวกลบแล้วมันไม่แพง
ทีแรกคว้าไปสามแพค แต่คิดอีกทีเอาแพคเดียวดีกว่า
เพราะมันเอ้ยพี่เรื่องมากชิป เกิดซื้อไปไม่ถูกใจจะได้ทิ้งทั้งหมดแล้วจะยุ่ง
จากนั้นก็เดินแถวนั้นได้พวกกางเกงH&Mมา
อยากได้M by Madonna แต่ราคาอย่างหนาว
แล้วเราก็ตกลงกันว่าจะไปโซโหหาอะไรกินดีกว่า
ก่อนปถ่ายรูปกันซะหนึ่งยก
เมื่อเดินนานบวกกับข้าวของเริ่มพะรุงพะรังเต็มมือ
เราจึงคิดจะขึ้นแท๊กซี่กัน ก่อนจะขึ้นมีการคำนวณเงิน ระยะทางกันพอดู
เพราะแทกซี่มิเตอร์ที่นี่ราคาแพงระยับแต่พวกเราอาศัยไปกันเยอะจะได้หารกันถูกหน่อย
แท๊กซี่ที่ลอนดอนไม่เหมือที่เคมบริดจ์ ที่เคมมันรถไรก็ได้
แต่ที่ลอนดอนก็คือ london taxiเอกลักษณ์อันสวยงาม
ถ่ายรูปกันใหญ่ บ้านนอกเข้ากรุงฮ่าๆ
พอไปถึงโซโห แท๊กซี่ราคาแพงระยับนั่งแป๊ปเดีวราคาเกือบสิบกว่าปอนด์ก็จากเราไป
ดีนะไปหลายคนเลยจ่ายไปสี่ปอนด์ต่อคน
พอถึงก็ไปร้านของชำ ส้มซื้อผักกาดดอง มาม่า โจ้กคนอร์ มันบอกอยากกินข้าวต้มจัง
สงสารมันเหมือนกันนะ ท้องอยู่เมืองนอกหาของกินถูกใจลำบาก
ส่วนฉันซื้อกระเพราฝากจัสกะว่าพรุ่งนี้จะทำให้ทาน
แล้วก็ซื้อเป็ดย่างไปด้วย เสียดายไม่ได้ไปอีกถนน อันนั้นร้านดัง four seasons
แต่เวลาไม่พอ เอาร้านข้างๆร้านชำไปก่อนละกันนะเพื่อน
วันนี้แยกย้ายกันกลับตรงทูป
จัสกับเลียมรอฉลองครบรอบวันแต่งงานสามปีกับฉันอยู่
พอนั่งรถไฟถึงปุ้บเลียมก็ขับรถมารับไปบลู วอเทอร์
วันนี้เราไปทานไก่ย่าง เมกซิกันกันที่ร้านNando's เผ็ดแต่อร่อยมาก
จัสบอกแต่งงานสามปีแล้ว เย้ ฉันก็เย้ ปีนี้ขอกรูแทรกด้วยคน
จัสบอกดี อยู่ฉลองกันสองคนหลายปีเบื่อ
แล้วจัสก็บอกว่าดีนะแกกลับไทยไปก็ทันฉลองครบรอบของแกเหมือนกัน
ขมวดคิ้วนิดนึงก่อนจะนึกได้ว่า
เออ ของกรูก็จะครบสามปีแล้วนี่หว่า
ทนมาได้ไงวะ กร้ากกก
จัสบอกนั่นสิ กูก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน เอาเข้าไป
กินอิ่มพุงกางกันไปก่อนจะกลับมาบ้านด้วยความเหนื่อยยย
April 15 London : All aloneและแล้ววันฉายเดี๊ยว ฉายเดี่ยวก็เกิดขึ้น
แต่มันไม่ได้เกิดอย่างที่วางแผนไว้กับเลียมเมื่อคืนนี้เลย
เพราะอะฮั้นดันติดแชท
แชทกับชาวบ้านชาวเมืองไปจนเก้าโมงได้มั้ง
จริงๆแล้วเก้าโมงควรจะอยู่บนรถไฟได้แล้ว
แต่ฉันยังนั่งอยู่หน้าจออยู่
พี่อ้อม พี่เอ้ พี่เก๋และเพื่อนๆทั้งหลาย ปอนด์ไปไม่ถึงบักกิ้งแฮมก็เพราะพี่ๆนี่ละ ฮ่าๆ
ลงไปอาบน้ำข้างล่างเลยเดินเลี้ยวเข้าครัว
เห็นกระดาษโน๊ตที่ถูกทับไว้ด้วยโทรศัพท์มือถือว่า
"ชั้นทำแซนวิซไว้ในตู้เย็น ถ้าแกอยากจะกินคอนเฟลคก็ได้
แล้วก็ให้เดินทางดีๆ เอามือถือจัสไปใช้แล้วจะให้เลียมโทรเช็คเป็นระยะๆ
ก่อนออกไปชะแว้บเข้าเว็ปแนะนำการเดินทางอีกครั้ง
เว็บนี้เป็นเว็บที่เจ๋งมากๆ
แค่เราใส่ชื่อถนนที่เราอยู่กับจุดหมายที่เราจะไป
มันจะโชว์เลยว่าเราจะไปได้กี่ทาง โดยทางอะไรบ้าง
ทางไหนใช้เวลาเท่าไหร่ พร้อมแผนที่อีกต่างหาก
สุดยอดมากๆ เมืองไทยน่าจะมีแบบนี้บ้าง
งานนี้ฉันต้องเปลี่ยนแผน
เพราะออกเวลานี้ไม่ทันแน่นอน
จากที่แรกสุดเป็น บักกิ้งแฮม บิ๊กเบน ลอนดอนอาย
ก็เอาแต่ใจเป็น บริติช มิวเซียมจนได้
ใส่เสื้อยืดสองชั้น กางเกงยีนส์ พร้อมเสื้อฮู้ด(เผื่อฝนตก)
แล้วก็ออกเดินทางทันที ฮิ้วววววว
ตื่นเต๊น ตื่นเต้นนน เอาละนะๆๆๆ
ปากซอยบ้านจัส ออกจากบ้านก็ตั้งหน้าตั้งตาเดินๆๆๆ
เดินไปสถานีรถไฟGravesendประมาณ15นาทีอารมณ์เหมือนเดินจากบ้านไปบางลำพู
ไกลเหมือนกัน อากาศเย็นๆฟังเพลงไปด้วย
เลยไม่เหมือนไกล ก่อนไปแวะเทสโก้หน้าสถานี
ซื้อเอเวียงมาหนึ่งขวด เอาไว้จิบเวลาเดินทาง
พอถึงรถไฟซื้อตั๋วแบบไปกลับมา เรียกว่า return ticket travelcard (ใช่เปล่าฟะ ลืม!)
ค่าตั๋วประมาณสิบกว่าปอนด์ แพงเหมือนกันวุ้ย
นั่งรอแป๊ปเดียว รถไฟก็มา
พอขึ้นไปได้ก็นั่งกินแซนวิซครึ่งหนึ่งเป็นอาหารเช้า
อีกครึ่ง กั๊กไว้เป็นอาหารเที่ยง ฮ่าๆ
นั่งรถไฟประมาณหนึ่งชั่วโมงก็ถึงลอนดอน ฉันลงสถานีCharing Cross
ก็เห็นบิ๊กเบนกับมิลเลนเนี่ยม วีลส์ จากบนรถไฟได้แต่ไกล
ฉันตื่นเต้นขึ้นมาฉับพลัน กรี้ดๆๆ ตูจะหลงมั้ยเนี่ยวันนี้
เอาสู้ตายยยย
เริ่มแรกพอถึงปุ๊บแอบอ้าปากหวอ
ถึงจริงๆแล้วนะ เอาไงดีต่อวะตู
ก้มหน้าก้มตาดูแม็ปสำหรับป้ายบอกทางแล้วก็เดินดุ่ยๆๆ
โผล่ออกมาเจอถนน Charing cross มองซ้ายมองขวา
ไปไหนต่อฟระ อะ ไม่เลี้ยว ยังไงๆขอตรงไว้ก่อน
ตรงๆไปก็เจอ Trafagor Square เป็นจตุรัสเทียนอันเหมินอยู่ตรงหน้า
อุ้ยตายว้ายกรี้ดไม่หลง
รีบข้ามฝั่งไปหาสิงโตทันที
ไปถึงก็พยายามเก็บภาพตัวเอง
แต่ถ่ายไปถ่ายมาก็ได้แต่หน้าตาเองซึ่งบานเต็มจอ ฮ่าๆ
แต่บังเอิญมีนักท่องเที่ยวอีกคนมาขอให้ฉันถ่ายรูปให้
ฉันเลยบอกเค้าว่าไหนๆก็ไหนมาสลับกันถ่ายละกันนะ
ยังมีควันหลงจากTour de France อยู่เลย (แทบมองไม่เห็นสิงโต)
ลอนดอนวันนี้แดดแรงพอควร แต่ก็ยังเย็นยะเยือกสำหรับฉัน
อากาศน่าเวียนหัวเป็นแน่แท้ ทีอยู่เคมบริดจ์ฝนดันตกวันละ20ชม.
พอถ่ายรูปให้เธอคนนั้นเสร็จก็โบกมือแยกย้ายกันเดินต่อ
ตัวฉันก็กางหนังสือของเลียม เดินๆตามล่าห้าบริติช มิวเซียมต่อไป
เดินเยอะมาก จริงๆถ้านั่งทูปก็จะประหยัดเวลา
แต่ก็อะนะ ถ้ามุดใต้ดินก็มองไม่เห็นวิวน่ะสิ
ฉันมันเดินได้ดีไม่มีบ่นอยู่แลวก็เลยเลือกที่จะเดินๆมากกว่า
รถเมล์สองชั้นสำหรับนักท่องเที่ยว ไม่ได้กินตังค์ข้าพเจ้า เพราะไม่มีเวลา
ตกแต่งได้ดูเหมือนร้านขายของเก่ามากกว่าร้านอาหารไทยนะ
ป้ายอะไรไม่รู้ สวยดี เดินมาเจอเพราะหาทางไปห้องน้ำสาธารณะ
เดินผ่านโซโห ถ่ายไว้ก่อน เพราะพรุ่งนี้ส้มจะพามา
อะ เจอโดมิเน้น เธียเตอร์แปลว่าใกล้แล้ว
เริ่มมั่นใจทีละนิดๆว่าเดินมาไม่หลงแน่นอน
พอเกือบเที่ยงเลียมโทรมาหาถามว่าอยู่ไหนแล้ว
เลยบอกเลียมว่าเปลี่ยนโปรแกรมเป็นมาบริติช มิวเซียมก่อน
เลียมบอกโอเช จัสเป็นห่วงเลยให้โทรเช็ค
เพราะกลัวฉันไปหลงอยู่ไหน
เดินไปอีกสิบนาที อะแต่นแต๊นนนนนนนนน
ถึงแล้วจ้า British Museum หนึ่งในพิพิธภัณฑ์ในฝันของฉัน
ไปถึงแล้วก็แอบกรี้ดกร้าดจนพ่นสเปรย์สีสดๆไว้ในความทรงจำว่า
"ชั้นมาถึงแล้วนะ"
จริงๆการมาบริติชมิวเซียมครั้งนี้
ทำให้ฉันแอบคิดถึงคนคนนึง
ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเค้ายังจำอะไรแบบนี้ได้รึเปล่านะ
สมัยเรียนฉันกับเค้าเคยคุยกันเล่นๆว่าไว้มาที่นี่ด้วยกันนะ
แต่ก็นั่นละ เป็นไปไม่ได้แล้วแต่คิดถึงทีไรก็อดยิ้มไม่ได้สักครั้ง
ครั้งนั้นเค้าซื้อเครื่องรางมาฝากชั้นหลายอย่าง
ทั้ง อังค์ (เครื่องรางรูปตา) ไม้เท้าแล้วก็สคารับ
สคารับสีเขียวตัวใหญ่หนึ่งตัวที่ฉันเคยเอาไว้ห้อนกระเป๋านักเรียน
กับตัวเล็กที่เคยเอามาทำเป็นสร้อยข้อมือใส่เหมือนกันสองคน
แต่เมื่อโตขึ้นฉันก็เอามันมาห้อยกับกระเป๋าเป้ซะ
สวยและแปลกดี ชอบๆ
มามิวเซียมวันนี้ ฉันก็เอาเป้ใบนี้มาด้วยนะ
แอบคิดในใจว่าเป็นการพาสคารับเยี่ยมบ้านเกิด
การมาครั้งนี้เป็นการเติมเต็มความฝันส่วนนึง
ที่อยากจะได้มาดู มาศึกษามัมมี่
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้หลงใหลในศพที่อยู่ในผ้าเก่าๆแบบนี้ด้วย
จำได้ว่าชอบอ่านประวัติศาสตร์อียิปต์มากๆทีเดียว
เดินอยู่อยู่นาน ดูไปอ่านไป ยิ้มไป
เลียมก็โทรหาเป็นระยะ เช็คว่าถึงรึยังมีไปหลงไหนรึเปล่า
จนรอบที่สามฉันรับสายแล้วบอกเลียมว่า Yes,daday
เลียมบอกขอโต๊ดดดด จัสมันกังวลมาก
เลยสั่งให้เลียมเช็คเป็นระยะๆ
ไอ้ระยะที่ว่าทุก30นาทีได้มั้ง
มิวเซียมนี้กว้างมั่กๆๆๆ เดินจนขาแทบลาก
ท้องร้องเลยเดินออกมากินแซนวิซส่วนที่เหลือหน้ามิวเซียม
เสร็จแล้วกลับเข้าไปดูใหม่ อิอิ
เดินดูพวกประวัติศาสตร์กรีก โรมัน อัสซีเรีย
และอื่นๆด้วย เดินจนขาลาก ฮ่าๆก็ได้เวลากลับ
ต้องรีบไปก่อนห้าโมง เดี๋ยวรถไฟแน่น
เดินออกมาก็วนๆในร้านขายของที่ระลึกที่มีทุกหัวระแหง
แล้วก็แวะซื้อการ์ตูนญี่ปุ่นที่แปลเป็นภาษาอังกฤษอีกสองเล่มเอาไว้ฝากพี่บุญ
จากนั้นก็เดินๆๆๆๆๆกลับไกลโพด
โรงละครที่ฉาย Phantom of the opera
เดินกลับทางเดิมไม่มีหลง แอบชมตัวเอง
ที่มีเซนส์ของการเดินทางดี ฮ่าๆ (จริงๆแล้วเป็นสัตว์ป่าเดินทางเดียว)
แอบเห็นsex shopอยู่สองร้าน
ร้านแรกแถวๆoxford street อีกร้านใกล้ๆโซโห
อยากเข้ามาก โอ้ว มายก๊อดดดด แต่ไม่กล้าฮ่ะ
เพราะหน้าตาร้านมันฮาร์ดคอร์มากๆ
ไม่มีอะไรหรอก แค่ดำและดูมืดๆ เหมือนต้องเดินลงไปใต้ดินต่อ
แล้วปิดไว้ดวยว่าไม่ถึง18ห้ามเข้านะไอ้ฉันเอามือล้วงพาสปอร์ตแร้ววว
แบบว่าเตรียมตัวเข้าไปเต็มที่ ฮ่าๆ
แต่ก็ไม่ได้เข้านะ ปอดซะก่อน
กลับมาบ่นให้เพื่อนๆฟังมันด่าเป็นแถว
บอกเข้าไปมันก็ไม่มีใครรู้จักแกหรอก
อารมณ์เสียยย คราวหน้าตูจะเข้าให้ครบทุกร้านที่เห็นเลย คอยดูละกัน ฮ่าๆ
ขากลับก็สนุกสนานเหมือนเคย
นั่งรถไฟกลับบ้าน เพลิดเพลินกับวิวและเสียงเพลงจากหูฟัง
แอบสะดุดใจกับเพลงของThe verve ที่ชื่อ History
I've got to tell you my tale
Of how I loved and how I failed I hope you understand These feelings should not be in the man การเดินทางนี่มันทำให้เราคิดถึงอดีตนะ
ถึงมันจะเป็นช่วงที่มีทั้งสุขและทุกข์
ถึงเคยไม่อยากจะจำ แต่ก็ไม่เคยที่จะลืม
พอถึงสถานีก็เดินดุ่ยๆกลับบ้าน
ลิ้นห้อยแฮ่กๆเพราะวันนี้เดินเยอะมากๆ
กลับมาถึงบ้านจัสกำลังทำกับข้าวพอดี
วันนี้เป็นchicken wrap (ใช่มั้ยฟระ จำไม่ได้)
กินกันเสร็จจัสก็ชวนไปเยี่ยมพี่คนไทยที่อยู่ซอยถัดไป
พี่คนนี้เพิ่งคลอดน้องได้หกเดือน
จัสเลยส่งฉันไปเทรนเรื่องนมแม่ ฮ่าๆ
ของถนัด ไปถึงเจอน้องเอมี่ น่ารักมากๆ
คุยกับพี่เค้าเสร็จก็กลับมาบ้าน
เลียมถามว่าลอนดอนเป็นไง ก็เล่าให้ฟัง
เลียมถามย้ำสามครั้งว่าไม่มีอะไรเลยเหรอ
ไมมีคนมาขู่ ใครมาแกล้ง หรือว่าเดินหลงทางเลยเหรอ
ก็บอกว่าไม่มี
เลียมบอก ปอนด์ ยูเข้าผิดเมืองรึเปล่าเนี่ย ยังกับไม่ใช่ลอนดอน
อ้าว ซะงั้น
วันนี้นอนไม่ดึก เพราะว่าพรุ่งนี้นัดส้มไว้ที่ลอนดอน
ส้มบอกจะพาช้อป อิอิ
April 12 ไปเมืองบรรหารบุรีกันดีกว่าเมื่อเดือนที่แล้วฉันมีโอกาสได้ไปเมืองบรรหารบุรี
จะว่าบังเอิญก็ไม่ใช่จะว่าไปเที่ยวก็ไม่เชิง
จริงๆแล้วก็ไปทำงานนี่ละค่ะ
แต่ว่าไหนๆก็ไหนๆแล้วไปออกต่างจังหวัดทั้งที
ก็ต้องมีส่วน"ชะแว้บ"หลังจากทำงานเสร็จบ้าง
ไปสุพรรณเที่ยวนี้ ฉันไปแต่ไก่โห่
เพราะตกเย็นมีนัดกินข้าวกับเพื่อนเก่าแถวเอกมัย
ด้วยความที่กลัวว่าจะนั่งรถตู้กลับไปไม่ทัน
ก็เลยจัดนัดทั้งหมดไว้แต่เช้า
นัดแรก9โมง ตูออกจากบ้านแต่มืดเลย
กลัวขึ้นรถตู้ไม่ทัน
พอเบ็ดเสร็จทุกนัด
ก็เล่นเอาลิ้นห้อยแฮ่กๆ เพราะพูดมาก
แต่ก็ยังมีแก่ใจขอให้ลุงสามล้อชวนเที่ยว
เพราะครั้งที่แล้วนั้นคุณลุงที่เหมาไว้แกพาไปไหว้พระที่วัดแห่งหนึ่ง
จำชื่อวัดไม่ได้หรอก แต่บอกลุงคนนี้ว่าเป็นวัดที่มีปลาตัวใหญ่ๆ เยอะๆเตมเลย
ลุงคนนี้ก็ร้องอ๋ออออแล้วก็พาฉันไปทันที
ครั้งที่แล้วจำว่าไกลมากจนนึกว่าลุงจะลวงไปขาย
คราวนี้โอเคพอจำทางได้ ก็เลยเพลิดเพลินไปกับวิวสองข้างทางและลมเย็นๆ
ซึ่งจริงๆแล้วไม่มีอะไรหรอกนอกจากป่าและป่า
พอไปถึงก็จัดการไหว้พระ ทำบุญ บริจาคโลงศพ นู่นนี่นั่น ตามศรัทธา
จากนั้นก็ได้เวลาไปให้อาหารปลา
ปีที่แล้วจำได้ว่าซื้อขนมปังกับอาหารเม็ดเป็นถุง
มาปีนี้มีเป็นถัง เห็นแล้วอ้าปากค้าง จ้าก ถังเบ้อเริ่มเทิ่มจะให้หมดได้ยังไงไหว
คุณน้าคนขายคงเห็นปากฉันค้าง
เลยบอกว่าปลามันเยอะจ้ะหนู หนู"ตักสาดๆ"ไม่กี่ทีก็หมดถังแล้ววว
ไม่เชื่อก็ลองดูได้เลย
อะน้า หนูเชื่อค่ะ หนูชอบลอง
เดินหิ้วถังปลาตัวเอียงมาอยู่ท่าน้ำ หามุมเหมาะๆก็เริ่มเลย
อาหาร : พร้อม
ขัน : พร้อม
ปลา : พร้อม
ปอนด์ : พร้อม
ตักสาดๆ แป้ปเดียวหมดๆจริงๆด้วย
เมามันกับการให้อาหารปลามากๆจนต้องไปซื้อขนมปังมาเพิ่มอีกสองชุด
โยนขนมปังแป้บเดียว เพราะมันไม่เยอะเท่าแบบอาหารเม็ดก้ได้เวลาสมควรต้องแจ้นกลับ
แต่ก่อนกลับก็เดินแว้บๆในบริเวณวัดด้วย
วัดนี้มีสัตว์ด้วยอะ ไม่รู้ว่ามีคนมาปล่อยหรือว่าไง
แต่พอเห็นลิงสองตัวหลับอยู่นี่แอบขำ เพราะว่าท่านอนมันเหมือนแล้วแต่มากๆ ฮ่าๆ
ไอ้ตูดของเรานอนเหมือนลิงนี่เอง
จากนั้นก็แจ้นกลับ ลมพัดตีหน้าเลยรู้สึกไม่ร้อน
ทั้งๆที่จริงๆแล้ว แดดแรงมากๆ สนุกจังเลย
พอถึงท่ารถตู้ ก็เริ่มเพลีย เพราะว่าวันนี้ออกเช้ามาก
เนื่องจากมีนัดกับเพื่อนๆที่คุโรดะ เลยต้องโยกทุกนัดไว้ตอนเช้า
เพื่อที่จะกลับไปให้ทันห้าโมง
ขึ้นรถตู้สลบจนเกือบถึงกทม. รู้สึกเพลียมากๆ
แต่ยังไงก็จะไปเพราะ..คิดถึงมากอยากเจอเหลือเกิน
ลงรถตู้ตรงกองสลากแล้วก็ต่อแท๊กซี่กลับบ้าน
พอไขกุญแจเข้าบ้านก็ได้รับโทรศัพท์จากสายที่คาดไม่ถึง
ดีใจจนนอนไม่หลับเลยเปลี่ยนเสื้อผ้า
ลงมารอเวลา กลัวใจตัวเองว่าถ้านอนต่อแล้วจะตื่นไม่ไหว
เหมือนอย่างที่มีคนทำนายไว้
บรรยากาศการกินสนุกมาก
บรรยากาศการเมาท์ยิ่งสนุกกว่า
ดีใจจังที่ได้เจอ ถ้ามีโอกาสก็อยากเจอกันอีกครั้ง
หรือบ่อยๆได้ยิ่งดี
ดีใจจัง
April 04 Kent : La Tour de Franceกลับมาเขียนเรื่องทริปแก้เครียดดีกว่า
หลังจากซัดส้มตำน้ำปลาหมดอายุไปด้วยความเอร็ดอร่อย
แล้วกลับมานอนตายที่บ้านจัส
ขากลับขับรถนานเหมือนกันนะ
แอบชมเลียมว่าขับรถดีกว่าไอ้ไซม่อนนี่
เพราะไม่เมาเลย เลียมบอกไม่น่าเกี่ยว
เพราะมันเป็นเพราะว่ารถไม่มีกำลังมากกว่า
(เลียมขับโปรตอน รถที่พยายามตีตลาดกทมอยู่นี่นา)
เช้าวันรุ่งขึ้นงัวเงียตื่นขึ้นมา
เห็นเลียมกำลังนั่งดูพิธีเปิดTour de Franceที่ลอนดอน
ปีนี้เป็นปีแรกที่เค้าจัดนอกฝรั่งเศส
คือเริ่มการแข่งที่ Trafagor Squareแล้วก็ขี่ผ่านKent ออกไปฝรั่งเศสนู่น
นี่ละคือสาเหตุที่ชั้นอดค้างบ้านส้มเลย
ลงไปดูจัสก็กำลังทำไข่ดาว เบคอนให้กิน
รีบซัดกันพอประมาณแล้วเลียมก็บอกว่า
รีบออกไปเร็ว อีกไม่นานเค้าน่าจะปั่นผ่านปากซอยบ้านเราแล้ว
เลยรีบวิ่งๆหน้าตั้งออกไปกันใหญ่
โห พอถึงปากซอยนี่แอบตกใจ
เพราะไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนี้
รู้สึกว่าทุกบ้านจะมายืนรอกันตั้งแต่เช้าเลย
เต็มทางเดินไปหมด เล่นเอาฉันซึ่งตอนแรกเฉยๆ
ก็กลายเป็นตื่นเต้นกับเค้ามั่ง
ฝรั่งมุงไหน พี่ไทยมุงล่วยยยย
(แอบสารภาพ เช้านี้ฟังสำเนียงอังกิ๊ด อังกิดนอกเคมบริดจ์แทบไม่ออกเลย)
ระหว่างรอไอ้จัสบอกเฮ้ยยย ลืมเอากล้องมา
ฉันก็หยิบติดมือมาเลยบอกเอานี่ละวะถ่ายด้วยกัน
ไม่รู้จะถ่ายทันรึเปล่าเลย
ยืนรอได้สิบห้านาที เริ่มได้ยินเสียฮ.ถ่ายทอดสดจากบนฟ้า
เป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานขบวนนักปั่นก็คงจะใกล้เข้ามาแล้ว
รอแป๊ปเดียวจริงๆ ก็มองเห็นคุณนักปั่นทีมชาติอังกฤษ
ขออภัยลืมชื่อ ดันทิ้งไว้นานเกินไป ปั่นนำมาอยู่คนเดียว
พอมาปุ๊ป คนกรี้ดตบมือให้กำลังใจกันสนั่นเพราะทีมอังกฤษนำอยู่
มันเหมือนช่วงเวลาแห่งความฝันจริงๆ
คือห้ามกระพริบตาเพราะมาปุ๊ป ชิ้ววววววววไปทันที
ชั้นกดชัตเตอร์ได้ภาพพี่เกือบตกเฟรม
(โอ่ยอยากได้DSLRเฟร้ยยย)
---ปั่นเร็วมากพี่(ใส่ชุดเหลืองแปลว่าเมื่อวานนี้ทำเวลาได้ดีที่สุด)----
--ถ่ายจัสกับเลียม---
-----บรรยากาศของการยืนรอ และรถนำที่คอยเคลียร์ถนนก่อนนักปั่นจะมา----
เห็นจากรูปข้างบนไม่อยากเชื่อเลยว่ามันเร็วมากๆจริงๆ
มาแบบเฟี้ยวๆๆ แล้วก็มีลมพัดผ่านเราไป
จะว่าไปฉันก็โชคดีนะ มาแบบฟลุคๆได้จอยตูร์เดอฟรองซ์ซะงั้น
เสียดายที่ไม่กล้าทิ้งลูกไว้นาน
ไม่งั้นจะไปแรดเดี่ยวที่ฝรั่งเศสต่อ
อะไม่เป็นไร ปีหน้าฟ้าใหม่(จะมีปัญญารึเปล่า)ค่อยว่ากัน
ดูเสร็จก็ตื่นเต้นกรี้ดกร้าดกันแล้วก็กลับไปดูทีวีถ่ายทอดกันต่อที่บ้าน
จากนั้นก็แต่งตัวไปเดินBlue waterกัน
Blue waterเป็นห้างใหญ่เลยแถวๆเคนท์นี่ละ
เลียมไปส่งพวกเราแล้วก็กลับไปนั่งเล่นเกมส์รอที่บ้าน
ก็เดินๆๆๆดูนู่นนี่นั่น
ได้เสื้อTopshop กับPineappleมา ไม่เซลล์ไม่ซื้อเด็ดขาด ฮ่าๆ
แอบไปดูKaren Millenแล้วสยองราคา(200ปอนด์อัพ)
จากนั้นก็เดินๆไปแถวvergin storeกับร้านกีตาร์อีกละ จะไปทำไมนะฉัน
เล่นกีตาร์ก็ไม่เป็น แต่ไปคุ้ยๆแผ่นเสียงอยู่นาน ไม่เจออันที่อยากได้เลย
จากนั้นก็ไปกวาดRIMMEL เครื่องสำอางค์Local Brandราคาถูกไปแจกเพื่อนๆ
(แต่ไม่เข้าใจริมเมล ลอนดอน แต่ซื้อที่เมกาถูกกว่าฮ่ะ)
เดินซื้อของในM&Sฝากอีกรอบ หิ้วกันพะรุงพะรัง
ไปดู Mothercareหาของฝากพี่อ้อมกับตัวแต่
ได้มานิดหน่อย เพราะแล้วแต่เริ่มโตแล้วไม่ต้องใช้เยอะเหมือนตอนเล็กๆ
พอเสร็จเลียมก็มารับพอดี
เราไปหาพ่อแม่เลียมกัน เพราะเคยเจอกันหลายครั้งที่เมืองไทย
ไปถึงบ้านพ่อแม่เลียม แล้วก็ลินซีย์น้องสาวเลียมพร้อมแฟนลินซีย์
คำแรกที่แม่เลียมถามก็คือ where's the baby????
เจี๊ยกกก ใครจะเอาหมาขึ้นเครื่องบินมาด้วยล่ะ
พอบอกไม่ได้เอามาเล่นเอาจ๋อยไปตามๆกัน
อ้าว หนูไม่รู้นี่คะว่าเจ้าแล้วแต่ตูดเป็ดจะเป็นที่ต้องการมากขนาดนี้อะ
เอาของฝากจากฉันกับเลิฟให้แม่เลียมกับลินซีย์ กรี้ดกร้าดใหญ่
ให้กระเป๋าสานทรงเก๋ๆไป ดีใจจังที่ชอบ
นั่งเล่นอยู่บ้านพ่อแม่เลียม คุยเมาท์กันพักใหญ่
หน้าเหวอเวลาคุยกับแฟนลินซีย์ซึ่งไอ้เลียมเดินมากระซิบทีหลังว่า
ฟังไม่ออกก็อย่าเสียเซลฟ์เพราะสำเนียงนี้บางทีเลียมเองก็ฟังไม่ออกเหมือนกัน แปร่ว!
กลับถึงบ้านจัสวันนี้เราทำสปาเก็ตตี้กินกัน
ทำไม่เป็นค่า ปกติสปาเก็ตตี้แกงเขียวหวานอะไรแบบนี้ยังพอทำได้
แต่สปาเกตตี้ซอสแดงน่ะไม่เคยทำ
จัสเลยสอนให้
เห็นหม้อใหญ่มหึมามหาศาลแบบนี้ เชื่อมั้ยว่ากินกันแค่3คนกับ1ตัว
เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปจานสปาเกตตี้ไว้เพราะมัวแต่หิว
ไอ้จัสตักมาให้ฉันแบบจานใหญ่มากกก
มากชนิดที่ว่าไซส์นี้ปกติกูกินได้สามวันว่ะเพื่อน
หลังจากใช้เวลากินไปเกือบสองชั่วโมง
ปกติก็กินช้าอยู่แล้วนี่เยอะมากๆๆๆๆๆๆเลยช้าขึ้นอีกเท่านึง
กินหมดอิ่มไปถึงอีกวัน ฮ่าๆ
อร่อยจริงๆ แม้จะเป็นทรมานบันเทิงก็เถอะ
แต่ขอบคุณมากนะเพื่อน ขูดชีสให้เต็มซะกูเลี่ยนเลย
หลังจากกินเสร็จ อืดเสร็จก็ขึ้นไปนั่งในห้องนอน ผึ่งพุง
อากาศก็หน๊าว หนาว
แต่แปลกใจอย่างนึงอยู่เคมบริดจ์ฝนตกทุกวัน
ตั้งแต่ออกนอกเคมบริดจ์มาไม่เจอฝนเลยสักเม็ด
นั่งห่มป้าห่มอยู่บนเตียงส่วนไอ้เลียมก็มาเล่นเกมส์ในห้องฉัน
ไอ้จัสเดินขึ้นมาเห็นแล้วหัวเราะก๊าก
เพราะสภาพที่เห็นในห้องคือเลียมเหงื่อแตกซิกๆนั่งเล่นเกส์
ส่วนฉันนั่งสั่นหงึกๆอยู่ในผ้าห่ม
จัสถึงกับถามว่านี่มึงอยู่ห้องเดียวกันจริงๆเหรอว่ะเนี่ย
พอค่ำๆเลียมเลิกเล่นเกมส์ก็มาติวฉันเรื่องเจ้าเข้าลอนดอนวันพรุ่งนี้
เลียมให้หนังสือมา1เล่มชื่อLONDON A-Zเริ่ดมาก
มีแผนที่ลอนดอนละเอียดพร้อมสถานีรถไฟ
จัสเลียมบอกว่าพรุ่งนี้ถ้าออกแต่เช้าควรจะไป
1.บัคกิ้งแฮม
2.ลอนดอนอาย
3.บริติชมิวเซียม
สำหรับฉันฉันบอกเลียมว่าอะไรก็ไม่สำคัญเท่าบริติช มิวเซียม
ยังไงตูก็จะไป Check out mummiesให้ได้
เลียมทำท่าขมวดคิ้วเล็ก ฮ่าๆ
ก็แหม ยังไม่มีปัญญาไปอียิปต์สักที
ไหนๆได้มาอังกิดฟรีก็ขอไปดูนิดหน่อยเป็นรอบพรีวิวน่า
ติวเข้มกันชั่วโมงได้
พอดีจัสเอาซีดีที่พ่อจัสถ่ายตอนไปเที่ยวลอนดอนไว้ให้ดูด้วย
จะได้รู้ว่าที่ๆจะไปเป็นอย่างไรบ้าง
จัสกับเลียมมันกังวลมาก บ่นใหญ่ว่าฉันน่าจะอยู่ถึงวันอาทิตย์
(ฉันบินกลับวันพฤหัส)
จัสเองก็ใช้พักร้อนหมดตอนกลับมาเมืองไทยเมื่อต้นปี
เลยไม่สามารถลาเพื่อนพาฉันไปเที่ยวได้เลย
ฉันก็หัวเราะแหะๆ แหม อยากอยู่นานแต่ก็ห่วงลูกอะ
ไม่ไว้ใจคุณซะมี ไม่เคยปล่อยให้อยู่กะลูกแบบนี้มาก่อน
อีกอย่างแอบกั๊กพักร้อนไว้อีก7วันกันเหนียวด้วยที่มะนิลาด้วย
คืนนี้เข้านอนด้วยความตื่นเต้น
แอบลุ้นว่าตูจะหลงมั้ยน้อออออ
|
|
|
